Του Παν. Βέμμου

Ποιος αμφιβάλλει πλέον ότι η κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας χρόνο το χρόνο επιδεινώνεται; Ποιος δεν αναγνωρίζει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα της εθνικής τραγωδίας είναι ανήμπορες και ανίκανες να την οδηγήσουν σε θετική διέξοδο; Αυτά επιβεβαιώνει το γεγονός ότι για πέμπτη χρονιά παρά τις πολιτικές σκληρής λιτότητας και υψηλής ανεργίας, η ύφεση συνεχίζεται και νέα μέτρα πλέον επώδυνα για το λαό σχεδιάζονται. Η δημοκρατία έχει κουρελιασθεί, αφού το σύνταγμα δεν τηρείται και η κυβέρνηση λειτουργεί ως εντολοδόχος ξένων συμφερόντων. Ο φασιστικός κίνδυνος μεγαλώνει και νέοι «γύψοι» για το λαό σχεδιάζονται στο όνομα της αρχής: «τάξις και ασφάλεια».

Η δημιουργία ενός μετώπου εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας είναι όχι μόνο απαραίτητο αλλά και αναγκαίο για να αποφευχθεί μια νέα εθνική τραγωδία. Από κοινωνικής άποψης το μέτωπο αυτό μπορεί να συνενώσει τις δυνάμεις της εργασίας, του πολιτισμού ακόμα και τμήματα των αστών που πλήττονται από την πολιτική εξυπηρέτησης μεγάλων εξωγενών συμφερόντων. Από πολιτικής άποψης σ’ αυτό αποκλείονται εκ των πραγμάτων οι δυνάμεις που έχουν δώσει «γην και ύδωρ» στις μεγάλες δυνάμεις και τις πολυεθνικές. Απομένουν οι δυνάμεις της Αριστεράς και διάσπαρτες αστικές-δημοκρατικές που έχουν διαχωρίσει τη στάση τους από τα κυβερνητικά κόμματα. Από αυτές μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ξεκινήσει η συγκρότηση του μετώπου κοινωνικής σωτηρίας και ανατροπής.

Ως εδώ σε θεωρητικό επίπεδο στον ένα ή άλλο βαθμό το αναγνωρίζουν οι οργανώσεις της Αριστεράς. Υπάρχουν βέβαια και σημαντικές διαφορές ως προς την στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση το νόμισμα και την προοπτική αυτού του μετώπου. Μπορεί όμως αυτές να γίνονται κυρίαρχες όταν ο λαός βυθίζεται στην εξαθλίωση, η δημοκρατία καταργείται, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και το μέλλον της χώρας υπονομεύεται;

Ποιος διαφωνεί ότι πρέπει να υπάρξει ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ώστε να αντισταθεί στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, να υπερασπιστεί το δικαίωμα στην εργασία και να διεκδικήσει ένα αξιοπρεπές μεροκάματο; Η ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι απαραίτητο στοιχείο αυτού του μετώπου; Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες που βιώνουν την εποχή του «λουκέτου» δεν βρίσκονται στην ίδια ή και χειρότερη μοίρα από τον εργάτη του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα της οικονομίας; δεν είναι αναγκαία η συμμαχία τους; Αυτά τα στοιχεία δεν αρκούν για να συνυπάρξουν οι εργαζόμενοι στο σωματείο, στον καθημερινό αγώνα στις πλατείες και δρόμους, στην προσπάθεια ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής; Τι εμποδίζει, πέρα από μικροκομματικούς τακτικισμούς, την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας που όλο και περισσότερο εργαζόμενοι συνειδητοποιούν; Αυτό, άλλωστε μπορεί να αποτελέσει μια αρχή και μέση από ανοιχτό, εποικοδομητικό, κοινωνικό διάλογο να βρίσκει κοινό τόπο και να προχωρά.

Η κοινή δράση είναι θεμελιακό στοιχείο για να αλλάξει πορεία ο τόπος. Όποιος δεν διευκολύνει αυτή την κατεύθυνση ή απαντά ως άλλοθι ότι δεν θέλει ο «άλλος» αντικειμενικά διευκολύνει το έργο των μνημονιακών δυνάμεων στη συνέχιση της άθλιας για το λαό πολιτικής τους.

Με αυτή την λογική σε άλλες εποχές και συνθήκες η Αριστερά κατόρθωσε να σώσει τον τόπο και να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής. Μην ξεχνάμε την περίοδο της Κατοχής και της δικτατορίας. Αν δεν ολοκληρώθηκε τότε η ανατροπή ιστορικά πια γνωρίζουμε ότι οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες και τις εσωτερικές αντιφάσεις της Αριστεράς.

Ζούμε σε μια περίοδο που ο κόσμος «βράζει». Ένα αρραγές εσωτερικό μέτωπο θα συμβάλλει σημαντικά στην κοινή προσπάθεια λαών και κινημάτων για αλλαγή πολιτικής και διατήρηση της ειρήνης που δοκιμάζεται ιδιαίτερα στη περιοχή μας. Ταυτόχρονα θα βρει υποστηριχτές και συμμάχους στον αγώνα για πρόοδο.

Η κοινότητα των στόχων, ο σεβασμός και αλληλοκατανόηση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων δεν έχει ανάγκη «πλειοψηφιών» για να αποφασίζει και να δρα. Η λειτουργία και δράση του ΕΑΜ αποτελεί ένα θετικό παράδειγμα. Ο Αντιδικτατορικός αγώνας είναι ένα άλλο διαφορετικό. Η ενότητα δράσης, παρά τη διάσπαση της Αριστεράς τότε, προήλθε από τη βάση, κύρια τη νεολαία, βρήκε κοινό τόπο στη Νομική και το Πολυτεχνείο και συνετάραξε τα θεμέλια του φασιστικού καθεστώτος, που κατέρρευσε με τη τραγωδία της Κύπρου.

Η προσπάθεια και ο αγώνας αυτός δεν θα είναι εύκολος και πρόσκαιρος, ούτε αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης. Θα είναι σκληρός, δύσκολος και μακροχρόνιος. Οι αξίες της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς προσφοράς έχουν τραυματισθεί από την «νεοφιλελεύθερη» βαρβαρότητα του ατομισμού και του κέρδους. Όσο οι αξίες αυτές θα ριζώνουν και πάλι στο λαό, τότε ο αγώνας για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, ενιαία, λεύτερη, δημοκρατική και ευημερούσα θα  γίνεται βήμα το βήμα πραγματικότητα. Αρκεί να πιστέψουμε σ’ αυτό…