Του Ματθαίου Τσιμιτάκη
Η «Ζ» (τα στοιχεία της είναι στη διάθεση της εφημερίδας) εργαζόταν σε υπηρεσία φύλαξης δήμου του Λεκανοπεδίου. Από εκεί μετατάχθηκε στις διοικητικές υπηρεσίες και τον Νοέμβριο, όταν ολόκληρο το τμήμα καταργήθηκε, βρέθηκε σε καθεστώς διαθεσιμότητας. «Αυτό κράτησε επτάμισι πολύ δύσκολους μήνες εξαιτίας της ανασφάλειας. Ακόμα δεν αισθάνομαι ότι γλίτωσα την ανεργία, αφού τα δεδομένα αλλάζουν κάθε τρεις μήνες» λέει η ίδια. Τον Μάρτιο μοριοδοτήθηκε από τον ΑΣΕΠ και άλλαξε ξανά φορέα -αυτήν τη φορά τοποθετήθηκε στην ΕΛ.ΑΣ. «Αξιοποιούμαι καλύτερα τώρα. Η διαδικασία του ΑΣΕΠ ήταν γόνιμη και μπορώ να αξιοποιήσω τις σπουδές μου, που στον δήμο έμεναν αναξιοποίητες» λέει η ίδια φωτίζοντας τη θετική πλευρά της μετάταξης.
Ομως, τόσο η «Ζ» όσο και άλλοι υπάλληλοι με τους οποίους μίλησε η «Κ», οι οποίοι μετακινήθηκαν με το πρώτο κύμα μετατάξεων 2.000 υπαλλήλων αορίστου χρόνου από τους ΟΤΑ και την Τεχνική Εκπαίδευση, τον περασμένο Νοέμβριο, σκιαγραφούν μια εικόνα, η οποία θυμίζει… τρενάκι τρόμου σε λούνα παρκ. Ο βασικός λόγος είναι ότι, όταν ένας υπάλληλος του Δημοσίου μπει σε αυτήν την κατάσταση, έρχεται αντιμέτωπος με διαφορετικές ανάγκες από υπηρεσία σε υπηρεσία και διαφορετικές κουλτούρες. Κυρίως όμως δεν γνωρίζει αν θα καταλήξει σε ένα χρήσιμο πόστο ή σε κάποιο που θα καταργηθεί στο εγγύς μέλλον.
Συνέπειες και στο μισθολογικό
Η απειλή της απόλυσης σε συνδυασμό με τη συνεχή ανατροπή των σχεδιασμών, την απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής για το Δημόσιο και τις χρόνιες παθογένειες της διοίκησης, δημιουργούν ένα κλίμα διάχυτης αγωνίας με πολυεπίπεδες συνέπειες. Κατά την πρώτη φάση παρουσιάστηκαν προβλήματα και στο μισθολογικό, αφού μετά την επτάμηνη διαθεσιμότητα, οι επαναπροσληφθέντες συνέχιζαν να αμείβονται με το 75% του μισθού, σε πολλές περιπτώσεις, παρά τις δικαστικές αποφάσεις που επιβάλλουν την αποκατάσταση στο 100%. Μάλιστα, σε κάποιους ΟΤΑ, όπως στον Δήμο Πατρέων, υπήρξαν καταγγελίες ότι δεν αναγνωρίζονταν οι προσωρινές δικαστικές διαταγές και ζητούνταν τελικές αποφάσεις προκειμένου να αρθεί η αδικία.
«Βγήκαμε σε διαθεσιμότητα τον Νοέμβριο, λες και είμαστε επίορκοι. Μοναδικό μας σφάλμα είναι το ότι δεν έχουμε πτυχίο. Είμαι 53 ετών και για πρώτη φορά στη ζωή μου έμεινα τόσο μετέωρη. Είναι σημείο αναφοράς η δουλειά σου και ξαφνικά στο στερούν» λέει η κ. Βάσω Χάρμπα, που μετακινήθηκε από το ΤΕΙ Αθηνών στο ΨΝΑ, περιγράφοντας τη συνέπεια της διαδικασίας. «Ηταν θετικό το ότι μπήκα στη διαδικασία να κάνω επιμόρφωση, προκειμένου να αποκτήσω περισσότερα εφόδια. Για παράδειγμα, πήρα πτυχίο για υπολογιστές. Αλλά νιώθω ότι δεν θα με βοηθήσει, αφού είναι ισοπεδωτικό αυτό που συμβαίνει γύρω μας» συνεχίζει η ίδια.
Προβλήματα λειτουργίας
Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν πως από το ΤΕΙ Αθηνών έχει φύγει το 1/3 του προσωπικού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να λειτουργήσει. Κι εκεί που πάνε όμως όσοι μετατάσσονται αντιμετωπίζουν υποστελεχωμένες υπηρεσίες και αρνητικό κλίμα.
«Στην αστυνομία που μετακινήθηκα είχαν χρόνια να δουν πολιτικό προσωπικό και με αντιμετωπίζουν σαν ξένη» λέει η «Ζ». «Ακούω σχόλια του τύπου: ήρθαν οι βολεμένοι, οι βισματίες, επειδή οι ίδιοι μπήκαν με πανελλήνιες εξετάσεις. Και καταλαβαίνω ότι ξεβολεύουμε και τους ίδιους, αφού τώρα που πάμε εμείς, πολλοί αστυνομικοί θα βγουν από τα γραφεία στον δρόμο. Είναι τελείως διαφορετική κουλτούρα σε σχέση με τον δήμο».
Διαφορετικά μηχανογραφικά συστήματα και διαδικασίες, απουσία εκπαίδευσης και ήδη διαμορφωμένες κοινωνικές σχέσεις εντός της υπηρεσίας, συνιστούν το αγχώδες περιβάλλον για τους μεταταγέντες. Την προχειρότητα της διαδικασίας καταγγέλλει και η ΑΔΕΔΥ, η οποία δίνει αγώνα για την αποτροπή των απολύσεων μεν επισημαίνει δε ότι η μετάταξη θα πρέπει να έχει όρους και προϋποθέσεις:
«Στην τεχνική εκπαίδευση για παράδειγμα έχουμε πολλές μητέρες. Δεν υπάρχει πρόνοια για αυτές τις γυναίκες γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να συνοδεύσει με κοινωνικά κριτήρια τη διαδικασία» λέει η κ. Δέσποινα Σπανού, αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ. «Σήμερα πολλοί προσπαθούν να μεταταγούν, προκειμένου να μη μείνουν σε υπηρεσίες που θα κλείσουν και βρεθούν άνεργοι» καταλήγει.
Πηγή: kathimerini.gr