«Τρωάδες» μετά μουσικής

«Πόσο αφελής είναι ο θνητός που πόλεις καταλύει. Οποιος χαρίζει ερημιά θα την χαρεί αργότερα.» Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το μεγαλείο των «Τρωάδων», της τραγωδίας του Ευριπίδη, που πρωτοπαρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 415 π.Χ. και από τότε παραμένει διαχρονική και πάντα επίκαιρη όπως φάνηκε από την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας που παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρων της Επιδαύρου την Παρασκευή 23 Αυγούστου. Μια παράσταση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά την μουσική και την κινησιολογία της.
Ο θρήνος της Εκάβης (Αννα Κοκκίνου) που δεν μπορεί να διανοηθεί ότι από βασίλισσα θα καταλήξει πλύστρα, ο σπαραγμός της Ανδρομάχης (Δανάη Σαριδάκη) όταν μαθαίνει ότι θα της σφάξουν το παιδί για να μην υπάρξει βασιλική συνέχεια, οι προφητείες της Κασσάνδρας (Τζωρτζίνα Δαλιάνη) αλλά και τα κόλπα της Ελένης (Κατερίνα Διδασκάλου) που ξέρει πώς να επιβιώνει παντός καιρού, απηχούν κάτι περισσότερο από την ήττα του πολέμου.
Μιλούν για την «επόμενη μέρα» του πολέμου, «όταν τα αίσχη δεν καλύπτονται από το πέπλο της σύγκρουσης, όταν τα δεδομένα εξαφανίζονται και όλα είναι πιθανά» όπως επισημαίνει στο κείμενό του για το έργο ο Θόδωρος Αμπατζής, ο σκηνοθέτης της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας αλλά και ο συνθέτης της μουσικής που συνόδευε με την πολυμελή ορχήστρα χωρισμένη σε δυο μέρη στην είσοδο του κοίλου. «Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ένα συμφωνικό έργο ενορχηστρωμένο για μαντολίνα, κιθάρες, κόντρα μπάσσο, σαξόφωνο, λυρικές φωνές, ομιλίες, κινήσεις σωμάτων και χειρονομίες.» λέει ο σκηνοθέτης και συνθέτης.
Σε ένα θέατρο που για μια ακόμη φορά εφέτος δεν ήταν γεμάτο, το κοινό φάνηκε να μένει ικανοποιημένο από το αποτέλεσμα που χωρίς να προκαλέσει ενθουσιασμό, ήταν συνεπές και επί τοις ουσίας. Ο Αμπατζής με την πολύτιμη συνδρομή της Ελένης Μανωλοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια έδωσε μια «μπρεχτική» διάσταση στο θέαμα κυρίως μέσω του χορού, που ήταν ένα από τα πολύ καλά στοιχεία αυτής της απόδοσης. Περισσότερο μουτζουρωμένες και λιγότερο μακιγιαρισμένες, με παράξενους λαρυγγισμούς και κινησιολογία άψυχων μαριονετών, οι Κέλυ Γιακουμάκη, Αναστασία Κατσιναβάκη, Κατερίνα Λάττα, Φιλιώ Λούβαρη, Μαρία Παρασύρη, Ελίνα Ρίζου και Αντιγόνη Φρυδά θύμιζαν τροφίμους ψυχιατρικής κλινικής και έβγαζαν ένα κλίμα φρίκης και τρόμου, όπως ακριβώς απαιτείται από το έργο.

Πηγή: tovima.gr