11 Οκτωβρίου 1939

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Φραγκλίνος Ρούσβελτ, προσπαθούσε να κατανοήσει, τι του έλεγε ο συνομιλητής του, νομπελίστας Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ήταν 11 Οκτωβρίου 1939. Ο επιστήμονας είχε συνηθίσει να μην τον καταλαβαίνουν.

 Επικεφαλής ομάδας επιστημόνων, είχε επισκεφτεί τον Λευκό Οίκο για να προτείνει τη δημιουργία ενός αληθινού υπερόπλου. Προσπάθησε να τα κάνει λιανά.: «Είναι απλό: Έχει αποδειχτεί πως τα άτομα του ουρανίου 235 και του πλουτωνίου έχουν την ιδιότητα να διασπώνται αυτόματα, όταν η μάζα τους γίνει μεγαλύτερη από ένα όριο που ονομάζουμε κρίσιμο. Δεν έχουμε παρά να βάλουμε σε μια θήκη δυο μάζες μικρότερες από το κρίσιμο όριο και να τις συνενώσουμε την κατάλληλη στιγμή σχηματίζοντας μια νέα μάζα μεγαλύτερη από το κρίσιμο όριο. Θα αποκτήσουμε την ατομική βόμβα».

Ο πρόεδρος ρώτησε: «Μου μιλάτε για κάποιο νέο όπλο;». Τα μάτια του Αϊνστάιν έλαμψαν. Επιτέλους. Ο ακροατής του έμπαινε στο νόημα: «Δεν πρόκειται για κάποιο νέο όπλο αλλά για ΤΟ όπλο. Η ατομική βόμβα θα προκαλέσει έκρηξη ίση με αυτήν που μπορούν να πετύχουν 200.000 τόνοι νιτρογλυκερίνης. Αρκεί να πέσει μία στο Βερολίνο για να τελειώσει ο πόλεμος».

Ο πρόεδρος Ρούσβελτ δεν είχε αναστολές. «Φτιάξτε την», είπε και διέταξε τον συνεργάτη του να φροντίσει, ώστε ο επιστήμονας να έχει ό,τι ζητήσει. Η βόμβα ήταν έτοιμη το καλοκαίρι του 1945.