Τα κράτη και οι δημοτικές αρχές επιχειρήσεις ύδρευσης που υποφέρουν από προβλήματα ρευστότητας δεν επιθυμούν να έχουν την ευθύνη της λειτουργίας και συντήρησης τέτοιων επιχειρήσεων είναι δε πολύ δύσκολο ν’ αρνηθούν όταν αντιμετωπίζουν προσφορές εκατομμυρίων από την Goldman Sachs, την JPMorgan Chase, την Citigroup, την UBS ή άλλες τράπεζες για την εξαγορά υποδομών και υπηρεσιών κοινής ωφέλειας.

Οι μεγάλες τράπεζες και οι επιχειρήσεις της Wall Street επί πολλά έτη προετοίμαζαν και περίμεναν αυτή την περίοδο χρυσών ευκαιριών. Στη διάρκεια των τελευταίων ετών συγκέντρωσαν μεγάλες ποσότητες χρημάτων που θα διατεθούν ως αμοιβαία κεφάλαια εξαγοράς υποδομών ή για την ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων ύδρευσης και άλλων δημοτικών ή κρατικών υπηρεσιών σε όλη τη Γη.
Οι μείζονες τράπεζες και οι μεγιστάνες του πλούτου βιάζονται ν’ αποκτήσουν δικαιώματα στο νερό.
Προσφάτως παρατηρούμε σε παγκόσμιο επίπεδο μιαν ανησυχητική τάση στα θέματα ελέγχου των υδατικών πόρων. Οι νέοι «άρχοντες του νερού» (οι τράπεζες της Wall Street και αρκετοί πολυδισεκατομμυριούχοι) βιάζονται ν’ αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα δικαιώματα άντλησης και διάθεσης του νερού.

Γνωστές υπερ-τράπεζες και επενδυτικοί οίκοι (όπως η Goldman Sachs,η JP Morgan Chase, η Citigroup, η UBS, η Deutsche Bank, η Credit Suisse, η Macquarie Bank, η Barclays, ο όμιλος Blackstone, η Allianz η HSBC Bank και άλλες) αλλά και μεγιστάνες του πλούτου (ο T. Boone Pickens, ο πρώην Πρόδρος των ΗΠΑ George H.W. Bush κι η οικογένειά του, ο Li Ka-shing από το Hong Kong, ο Φιλιππινέζος Manuel V. Pangilinan και άλλοι) προσπαθούν να αποκτήσουν (και να ισχυροποιήσουν αν ήδη κατέχουν) δικαιώματα στο νερό ενώ αγοράζουν εκτάσεις γης με πηγές ή λίμνες, επιχειρήσεις ύδρευσης και μετοχές σε επιχειρήσεις ύδρευσης και των σχετικών με αυτήν τεχνολογιών παντού στη Γη.

Ανησυχητικό επίσης φαίνεται πως ενώ οι νέοι «άρχοντες του νερού» αγοράζουν παντού οι κυβερνήσεις βιάζονται να περιορίσουν την δυνατότητα αυτάρκειας των πολιτών σε νερό, όπως έχει κυρίως γίνει γνωστό από την υπόθεση του Gary Harrington στο Oregon, ο οποίος διώχθηκε ποινικά και καταδικάσθηκε σε 30ήμερη φυλάκιση επειδή συνέλεγε βρόχινο νερό σε δεξαμενές στο κτήμα του.
Έτσι σύμφωνα με το νόμο ο Gary Harrington (ένας απλός πολίτης όπως όλοι μας) δεν μπορεί να συλλέξει νερό στα 170 εκτάρια γης που κατέχει ενώ ο δισεκατομμυριούχος T. Boone Pickens, που έχει αποκτήσει δικαιώματα σε νερό περισσότερα απ’ οποιονδήποτε άλλον στις ΗΠΑ, δικαιούται να συλλέγει (από τον υδροφόρο ορίζοντα στην Ogallala) Aquifer περίπου 65 δισεκατομμύρια γαλόνια (25.000.000 τόνους) νερού ετησίως.

Φαίνεται πως στη Νέα Τάξη Πραγμάτων ένας δισεκατομμυριούχος μπορεί να κατέχει λίμνες και πηγές ένας απλός πολίτης όμως δεν δικαιούται καν να συλλέγει το βρόχινο νερό ή το λιωμένο χιόνι απ’ την αυλή του.

"Το νερό είναι το πετρέλαιο του 21ου αιώνα"

Το άρθρο με τον παραπάνω τίτλο το έγραψε, το 2008, ο Andrew Liveris, Διευθύνων Σύμβουλος της DOW Chemical (Economist 21 Αυγούστου 2008)

«Γιατί οι μεγάλες Τράπεζες θέλουν ν’ αγοράσουν τα δημόσια συστήματα ύδρευσης», στο οποίο παρέθεσα αναλυτικά αναφορές των γνωστών αλλά και εναλλακτικών ΜΜΕ, κατά τις οποίες όμιλοι επιχειρήσεων και μεγαλοεπενδυτές αναζητούσαν ν’ αγοράσουν δικαιώματα χρήσης υδάτων και επιχειρήσεις ύδρευσης προσπαθώντας ν’ αποκτήσουν έλεγχο του νερού.

Αυτά που δεν έχουν γίνει γνωστά είναι πολύ πιο πολύπλοκα. Είχα ισχυριστεί τότε πως η προσπάθεια για έλεγχο του νερού είναι μια ακόμη επενδυτική λύση για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα: επενδυτικές επιχειρήσεις της Wall Street ή κι από άλλα κράτη, Τράπεζες κ.ο.κ. συνεργαζόμενες συχνότατα υπερεθνικά με επιθετικά επενδυτικά κεφάλαια, δημόσιες και ιδιωτικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις σχετικών τεχνολογιών επενδύουν σε δικαιώματα άντλησης, διαχείρισης και διάθεσης με σκοπό να αποκτήσουν τον αποκλειστικό έλεγχο σ’ αυτά.

Το 2012 η τάση αυτή επιταχύνθηκε. Σε μια μελέτη της JP Morgan αναφέρεται ρητά η γνώση των επιχειρήσεων της Wall Street για τις επενδυτικές ευκαιρίες στις υποδομές των συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης και στις τεχνολογίες διανομής του νερού. Όπως Συνήθως η Wall Street προσβλέπει σε μεγάλες εισπράξεις υπολογίζοντας στις ανάγκες για νερό κατά τις επερχόμενες δεκαετίες.

Η Goldman Sachs π.χ. έχει συγκεντρώσει από το 2006 πάνω από 10 δις $ σε επενδύσεις σε υποδομές (και) ύδρευσης.

Το 2008 ένα άρθρο στους New York Times ανέφερε πως η Goldman Sachs, η Morgan Stanley, η Credit Suisse, η Kohlberg Kravis Roberts και ο όμιλος Carlyle φέρονται να έχουν «συγκεντρώσει περίπου 250 δις $ (το μεγαλύτερο μέρος των οποίων κατά την τελευταία διετία) για να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις σε υποδομές τόσο στις ΗΠΑ όσο και εκτός αυτών.

Η αναφορά στο νερό περιλαμβάνει δικαιώματα σ’ αυτό (όπως δικαίωμα άντλησης υπογείων υδάτων, εκμετάλλευσης υδροφόρων οριζόντων και ποταμών), περιοχές με νερό στην επιφάνεια ή υπόγεια (λίμνες, πηγές και υπόγεια ύδατα), επιχειρήσεις αφαλάτωσης, καθαρισμού και εμπλουτισμού, τεχνολογίες άρδευσης και εξόρυξης, επιχειρήσεις ύδρευσης και διανομής με όλες τις υποστηρικτικές αυτών τεχνολογίες (από την κατασκευή σωλήνων μέχρι οικιακά, εμπορικά, βιομηχανικά και δημοτικά προγράμματα κατανάλωσης ), τεχνολογίες κατασκευής και υποστήριξη συστημάτων ύδρευσης αλλά και λιανική διάθεση όπως η παραγωγή και διάθεση εμφιαλωμένου νερού, μηχανών πώλησης νερού και υδροφόρων αυτοκινήτων και πλοίων.

Οι Τράπεζες αντιμετωπίζουν το νερό ως βασικό εμπόρευμα»

Goldman Sachs: Το νερό δεν διαφέρει του πετρελαίου