Τόσες παπαρδέλες δεν έχουμε ματαδεί στην ζωή μας. Και έχουμε τα χρονάκια μας… Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στο νόστιμο ιταλικό ζυμαρικό αλλά σε αυτά που ακούμε από τους πολιτικάντηδες.

Και αν μεν ήταν οι παπαρδέλες ζυμαρικά θα χόρταιναν και όλοι οι πεινασμένοι, αλλά έλα που οι παπαρδέλες είναι όλες αυτές οι μπαρούφες, οι φούσκες, οι ψευτιές, τα λόγια του αέρα που μας αμολάνε όλοι αυτοί που εκπροσωπούν το σάπιο πολιτικό σύστημα κι που «βρωμάνε» χειρότερα και εμείς δεν ξέρουμε από τι!
Αυτά που μας «υπόσχονται», αυτοί που προσπαθούν να αποφύγουν το πεπρωμένο τους, μας θύμισαν ένα παλιό ανέκδοτο που πρωταγωνιστής ήταν ο κυβερνήτης μιας αποικίας της πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανικής αυτοκρατορίας.
Πήγε λοιπόν ο άνθρωπος να αναλάβει καθήκοντα σε κάποια αποικία και θεώρησε χρήσιμο να βγάλει λόγο για να πάρει με το μέρος του τους ιθαγενείς. Άρχισε λοιπόν την ομιλία του, τάζοντας πράγματα. Στην αρχή πολύ λίγα, αλλά όταν είδε ότι το πλήθος τον επευφημούσε κραυγάζοντας με θέρμη «άκι μπούα, άκι μπούα», πήρε θάρρος και άρχιζε να τάζει όλο και περισσότερα πράγματα.

Το αποτέλεσμα ήταν το πλήθος να φωνάζει ακόμη πιο δυνατά. Χαμός… Αφού κουράστηκε από το τάξιμο ο κυβερνήτης, ο αρχηγός των ιθαγενών του ζήτησε να πάνε μαζί να δούνε ένα τοπικό έθιμο. Ένα ταύρο που «ικανοποιούσε» συνολικά 100 αγελάδες… Όταν ο κυβερνήτης το είδε αυτό δεν έκρυψε τον θαυμασμό του και ρώτησε πως τα καταφέρνει ο ταύρος. Και ο αρχηγός των ιθαγενών του απάντησε: Πώς να μην τα καταφέρει; Με τέτοια «άκι μπούα» που έχει!!!

Το μεγάλο τώρα  ερώτημα:

Ο Ελληνικός λαός θα συνεχίσει να «τρώει» τις παπαρδέλες των πολιτικάντηδων, χωρίς να χορταίνει αλλά πεινώντας όλο και περισσότερο;