Πάνω από πενήντα δημοσιογράφοι κατέρχονται ως υποψήφιοι στις επικείμενες εκλογές. Ζήτω η δημοσιογραφία. Μετά την αντιεξουσιαστική τους θητεία (ο δημοσιογράφος ως εκ της φύσεως του «επαγγέλματος» είναι αντιεξουσιαστής), ήλθε η ώρα να καταλάβουν την εξουσία. Ακομψο; Απεχθές; Ανέντιμο; Αντιφατικό; Ποιος δίνει σημασία; Για όσους εξακολουθούν να προβληματίζονται ή να σκέφτονται, το φαινόμενο τούτο είναι η κορύφωση της γελοιότητας, δείχνει το επίπεδο της δημοσιογραφίας αφ’ ενός αλλά και της πολιτικής συνείδησης αφ’ ετέρου· μια ψυχοπαρανοϊκή ερμηνεία. Υπάρχει όμως τέτοιος όρος;
Ολοι έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν σε εκλογικές διαδικασίες. Δικαίωμα στο όνειρο. Ποια η οδός της αιδούς; Ελα, ντε. Θα μπορούσαν οι νέοι να εκπονήσουν διατριβές με θέμα τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας στην Ελλάδα ή πολιτικής και θεάματος. Πολλά χρήσιμα συμπεράσματα θα απεκόμιζαν. Πουθενά στην Ευρώπη δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο. Οι δημοσιογράφοι, οι ηθοποιοί, τα μοντέλα, αθλητές και λοιποί του θεάματος θα σώσουν τη χώρα. Επονται γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, οικονομολόγοι. Εύγε.
Η πολιτική έχει εκφυλιστεί, είτε μας στενοχωρεί αυτό είτε μας χαροποιεί. Στον εκφυλισμό της έχει συντελέσει σε μεγάλο βαθμό το «κύρος» των δημοσιογράφων, των μεγάλων αυτών υπηρετών της στιγμής, της γλοιώδους κόλλας που στεργιώνει τους αρμούς της κοινωνίας. Ενόσω δημοσιογραφούν διαφθείρονται (ή μήπως διαφθείρονται ακριβώς επειδή δημοσιογραφούν;). Πάθος για αναγνώριση. Πόθος για εξουσία. Πολλοί το θεωρούν φυσιολογικό, θεμιτό, ανθρώπινο. Είναι έτσι; Αυτό ήταν; Να μπούμε στη Βουλή; Και η κοινωνία; Ποια κοινωνία μπροστά στα μεγαλεία; Ποια φωνή στους άφωνους, τους άστεγους, τους περιθωριακούς, τους απελπισμένους, τους εξόριστους στην ίδια τους τη χώρα; Ελάτε, τώρα, μην υπερβάλλετε, θα μπορούσε να πει ο κάθε πολίτης, μη γίνεστε εμπαθής, μην είστε μνησίκακος. Δεν έχουν δίκιο, αλλά ίσως να βρίσκουν πολλούς που υπερασπίζονται την ένστασή τους, το δικαίωμα στη φιλοδοξία.
Πολιτικοί και δημοσιογράφοι ζουν στη λάμψη της δημοσιότητας, απολαμβάνουν την αναγνώριση, φτιάχνουν κύκλους δικούς τους. Με λύπη σας θα διαπιστώσετε ότι από ένα σημείο και μετά, αφού δηλαδή έχουν κατακτήσει την αναγνωρισιμότητα, παύουν να είναι φυσιολογικοί άνθρωποι. Ζουν σε μια υπερδιέγερση, αδιαφορούν για ό,τι κινείται έξω από τη σφαίρα της επιρροής τους, του κύκλου τους. Εχουν για τα καλά καβαλήσει το καλάμι (και βεβαίως ίπτανται στους δικούς τους ουρανούς, στο βασίλειο της εξουσίας· Θεέ μου!) Οι Ελληνες κοινωνιολόγοι τρώνε τα πτυχία τους. Μπράβο η ελληνική δημοσιογραφία· μπράβο! Ποια Ευρώπη, ποια Αμερική. Εδώ συμβαίνουν όλα. Εδώ, όμως, και το κακό γούστο, εδώ το θέαμα υπερτερεί της πολιτικής και του πνεύματος. Αμάν. Θα πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για τους συναδέλφους που ρίχνονται στη μάχη των εκλογών. Καλή τους τύχη.
Τι κρίμα, όμως. Πόσο ασήμαντη είναι, τελικά, η δημοσιογραφία, πόσο μέσον, πόσο υποχείριο της εξουσίας. Οχι για όλους, προς Θεού, μην (δεν) ισοπεδώνουμε. Η πλειονότητα των συναδέλφων εξακολουθεί να ασκεί με εντιμότητα το επάγγελμα, επικρατεί, όμως, το φαίνεσθαι, η εξουσία του θεάματος. Η κοινωνία δεν υπνώττει, μήτε χασμείται, χρονομετρώντας, όμως, ο μήνας έχει, πάντα, εννιά.
Πηγή: efsyn.gr