Τέσσερις ημέρες έμειναν για να πέσει η αυλαία της προεκλογικής εκστρατείας, μιας από τις συντομότερες στη μεταπολιτευτική ιστορία, όμως θα έλεγε κανείς και μιας από τις χειρότερες που καταγράφηκαν ποτέ. Πώς μπορεί να δικαιολογήσει κάποιος όλα όσα άκουσε και είδε. Τον ευτελισμό της πολιτικής, την έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, την «κίτρινη» διαφήμιση. Αν ρωτήσουν δέκα ψηφοφόρους απ' όλους τους χώρους αν γνωρίζουν ποιο είναι το πρόγραμμα του κόμματος που θα στηρίξουν είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι εννέα από αυτούς δεν έχουν ιδέα. Και φυσικά όλοι δεν ξέρουν και το πρόγραμμα του αντιπάλου. Ψηφίζουν με βάση το θυμικό, το συναίσθημα και όχι τη λογική. Αν επικρατεί η οργή ή αν επικρατεί ο φόβος.
Στους πολίτες δεν δόθηκε ο χρόνος και η ευκαιρία να μάθουν τον σχεδιασμό των κομμάτων για την επόμενη ημέρα της Ελλάδας. Πέρα από τις γενικόλογες υποσχέσεις ή τις αλληλοκατηγορίες δεν ξέρει κανείς ποιο είναι το σχέδιο για την οικονομία, για την καθημερινότητα, για τα μείζονα προβλήματα της ασφάλειας, των παράνομων μεταναστών ή ακόμη για τα εθνικά θέματα. Επικρατεί μια πολιτική οχλαγωγία που δεν επιτρέπει ούτε στις λογικές και συνετές φωνές να αναπτύξουν τις θέσεις τους για την επόμενη ημέρα, η οποία θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Ωστόσο, η πολιτική ευτέλεια ήταν αναμενόμενο να κυριαρχήσει στην προεκλογική περίοδο. Αυτές οι εκλογές, άλλωστε, βασίστηκαν πάνω σε ένα σκληρό και πολλές φορές «βρόμικο» παιχνίδι που παίχτηκε τους προηγούμενους μήνες με ευθύνη όλων των κομμάτων. Ποιος να ξεχάσει τις κατηγορίες για «κουμπαράδες» εν μέσω της Προεδρικής ψηφοφορίας. Η «λάσπη στον ανεμιστήρα» που ως διά μαγείας εξαφανίστηκε με την προκήρυξη των εκλογών.
Ισως ήταν και αναμενόμενη αυτή η άθλια πολιτική ατμόσφαιρα και το «σκουπιδαριό» που ακούγεται καθημερινά. Ο ένας κατηγορεί τον άλλο για φασισμό, για οπισθοδρόμηση, για καταστροφή της χώρας και ετοιμάζεται να τον κατασπαράξει.
Λαϊκά ή ειδικά δικαστήρια η μία πλευρά, «να πολεμήσουμε για να μη χάσουμε όσα υπερασπίστηκαν οι παππούδες μας με όπλα» από την άλλη. Εμφυλιοπολεμικό κλίμα που χρόνια είχαμε να δούμε. Από τότε που η Ελλάδα χωριζόταν σε μπλε και πράσινα καφενεία.
Τι άλλο μένει άραγε; Να παίζουν ξύλο στους δρόμους οι πολιτικοί αντίπαλοι, να δούμε φαινόμενα ρεβανσισμού, να υπάρξουν διώξεις αντιπάλων; Εικόνες μιας άλλης εποχής που δεν ταιριάζουν σε μια σύγχρονη χώρα.
Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έκανε σημαντικά βήματα προόδου για τον εκσυχρονισμό της κοινωνίας και των κρατικών δομών. Με πολλά λάθη, παλινωδίες και σοβαρά προβλήματα διαχείρισης των προβλημάτων οι κυβερνήσεις από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν έβαλαν κάποιο λιθαράκι σ' αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε. Δηλαδή ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος που έχει σοβαρά θέματα να επιλύσει, αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν είναι χώρα του τρίτου κόσμου.
Η προεκλογική περίοδος πήγε πίσω την Ελλάδα και δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβούνται ότι και μετεκλογικά θα υπάρξουν σοβαρές αναταράξεις, ειδικά σε περίπτωση που επικρατήσουν ρεβανσιστικές τάσεις. Αυτό που πρέπει να κυριαρχήσει είναι η λογική, η σύνεση, η καταλαγή των παθών. Η χώρα δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να γίνουν σοβαρές τομές στην κοινωνία και το σκηνικό εμφυλίου που στήνουν κάποιοι άκριτα θα κάνει πολύ μεγάλο κακό.
Δεν είναι, λοιπόν, καιρός για μίση. Είναι ώρα για δουλειά. Από νικητές και ηττημένους. Κι όπως έγραψε ο μεγάλο Νίκος Γκάτσος: «Ελα της θάλασσας θεριό και του πελάγου μπόρα, το φοβερό σκουπιδαριό να διώξεις απ' τη χώρα!».
Πηγή: imerisia.gr