Μιζέρια ή ηρωική έξοδος;

«Από να φοβάμαι να καρτερώ κάλλιο περισκόπιο και τορπίλα», από την ποιητική συλλογή -Πούσι- του Νίκου Καββαδία.

Του Τάσου Παππά

«Ηταν κακή ιδέα που μπήκε η Ελλάδα στο ευρώ, θα είναι ολέθριο λάθος να φύγει τώρα» είπε πάνω-κάτω ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, σταθερός επικριτής των «οικονομικών της βλακείας» που έχουν επιβληθεί σ’ όλη την Ευρώπη και των πολιτικών εκδικητικής λιτότητας που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια στις χώρες του Νότου, και όχι μόνο.

Περίπου τα ίδια είχε υποστηρίξει και ο συνεργάτης της «Εφ.Συν.» καθηγητής Κώστας Δουζίνας. Ηταν το απόσταγμα των συζητήσεων που είχε με διάφορους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι τάσσονται υπέρ της εξόδου της χώρας από το ευρώ, αλλά δεν ήταν σε θέση να του απαντήσουν πειστικά στο ερώτημα πόσος χρόνος θα χρειαστεί ώστε η Ελλάδα, μετά τις μεγάλες δυσκολίες που θα προκύψουν, να επιστρέψει στην οικονομική και κοινωνική ομαλότητα.

Συνεπώς, κατά τη λογική των Κρούγκμαν, Δουζίνα, δεν πρέπει να επιχειρήσεις να διορθώσεις ένα λάθος με ένα μεγαλύτερο. Το δίλημμα αν τεθεί έτσι, δηλαδή «παραμονή με κόστος στο ευρώ ή έξοδος με μεσίστιο μέλλον», θα μπορούσε να απαντηθεί εύκολα. Επιλέγεις το ευρώ, ελπίζοντας όμως ότι σύντομα θα ανατραπούν οι δυσμενείς συσχετισμοί. Αυτή η προσδοκία είναι βάσιμη; Υπάρχουν στοιχεία που ευνοούν μια τέτοια αισιόδοξη προσέγγιση, αλλά και ενδείξεις που την υπονομεύουν.

Πολλοί εκτιμούν ότι η Γερμανία θα υποχρεωθεί να αναθεωρήσει τη στρατηγική της γιατί θα βρεθεί αντιμέτωπη με το ιταλικό πρόβλημα (το χρέος της χώρας είναι στα ουράνια και η ανεργία των νέων χτυπάει ταβάνι), ενώ το προβαλλόμενο ως παράδειγμα προς μίμηση φινλανδικό μοντέλο βρίσκεται σε κρίση. Επικαλούνται επίσης την περίπτωση Ντράγκι, λέγοντας ότι ο κεντρικός τραπεζίτης δεν είναι εχθρός γιατί με τη γραμμή της χαλάρωσης που προωθεί έρχεται σε αντίθεση με τις κυρίαρχες απόψεις. Αυτό είναι παρήγορο κατά την άποψή τους, όπως παρήγορο κρίνουν πως είναι το γεγονός ότι πυκνώνουν οι πιέσεις που ασκούνται από διάφορες πλευρές (π.χ. ΗΠΑ, διαφωνούντες στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων).

Την ίδια στιγμή πάντως έχουμε τα δεξιά κυβερνητικά κόμματα, τα οποία αρνούνται κάθε συζήτηση για αλλαγή πλεύσης (Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία), την παράδοση άνευ όρων στον νεοφιλελευθερισμό των ηγετικών ομάδων της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου Κέντρου, τους ισχυρούς μηχανισμούς πειθούς και καταναγκασμού που έχουν μπολιάσει τις κοινωνίες με τη θεωρία του μονόδρομου και βεβαίως έχουμε τα σαφή μηνύματα που στέλνει μαζικά προς κάθε κατεύθυνση ο αρχιτέκτονας της λιτότητας Β. Σόιμπλε.

Ο υπερυπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης οραματίζεται μια τρόικα, ακόμη και για τη Γαλλία, για να γίνουν επιτέλους οι μεταρρυθμίσεις που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν τα κόμματά της. Αν αυτή είναι η κατάσταση, το δίλημμα ίσως πρέπει να διατυπωθεί διαφορετικά: «Ευρώ με μιζέρια ή φυγή προς μια αχαρτογράφητη περιοχή;».

Ανάγωγα

Ποιο είναι το αποτέλεσμα των ανθρωπιστικών επεμβάσεων της Δύσης σε Συρία και Λιβύη; Το βλέπουμε κάθε μέρα στη Μεσόγειο. Ας μην ανησυχούμε όμως· καλύτερα πνιγμένοι, παρά στις γειτονιές των πόλεών μας. Είναι μια λύση για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Και μάλιστα θανατηφόρα αποτελεσματική.

Πηγή: efsyn.gr