«Βαβυλωνία»

Βαβυλωνία

«…Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τ᾿ άσπαρτα ψηλὰ βουνά;… Μην είναι κάθε της ρηχὸ ακρογιάλι…», οι στίχοι από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη ταιριάζουν απόλυτα στο μέγεθος, στο «ποιόν» αλλά και στο «άγνωστο» του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας.

Το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», και δευτερευόντως το αντίστοιχο «Καλλικράτης», δημιούργησε έναν γίγαντα (γεωγραφικό) «έκτρωμα», τον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, αφού συνενώθηκαν ανόμοια «πράγματα» πχ το βουνό και η θάλασσα, με ότι αυτό συνεπάγεται. «Αιχμή του δόρατος» στην αφομοίωση και ομογενοποίηση (διατηρώντας, ασυζητητί, την κατά τόπους κουλτούρα) του πληθυσμού έπρεπε να είναι το τοπικό πολιτικό προσωπικό, αλλά δυστυχώς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, όντας γαλουχημένο! με τα «νάματα» του ραγιαδισμού, κοτζαμπασισμού και τοπικισμού αιώνων! Η οπισθοδρόμηση απόψεων και αντιλήψεων καθρεφτίζεται όχι μόνο στους κατά καιρούς Δημαρχαίους, κατά κύριο λόγο βεβαίως-βεβαίως, αλλά και στους Δημοτικούς και Τοπικούς Συμβούλους κατά δεύτερο. (Υπάρχουν και «φωτεινές!» εξαιρέσεις)

Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ένα αλαλούμ που μόνο η «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου δύναται να το εκφράσει, στην κυριολεξία δεν γνωρίζει «η δεξιά τι ποιεί η αριστερά». Όταν πχ έρχονται θέματα στο Δημοτικό Συμβούλιο που αφορούν τον παραλιακό τομέα οι Δημοτικοί Σύμβουλοι που προέρχονται από τα «βουνά και τους λόγγους» δεν ξέρουν τι ψηφίζουν και παίρνουν θέση «καθ’ υπόδειξιν», το αυτό ισχύει και για τους «καμπίσιους» (προερχόμενους από το γιαλό) για θέματα που αφορούν τα ορεινά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της Βαβέλ που επικρατεί είναι αυτό που περιγράφεται παρακάτω: Ένας δημότης είχε παράπονο με την εισήγηση ενός θέματος του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο τον αφορούσε άμεσα, και πήγε να διαμαρτυρηθεί στον «εισηγητή!», αλλά φευ! εισέπραξε την εξής αμίμητη απάντηση -και που ξέρω εγώ; αυτοί μου έδωσαν «έτοιμη» την εισήγηση!!-