Της αμμουδιάς

Αμμουδιά στο Παλιόχανο

Στην παραλία συμβαίνει κάτι απαράδεκτο. Εκεί που περπατάει ο λουόμενος αμέριμνα, γεμίζουν οι πατούσες του άμμο. Ναι, ναι, όπως το ακούτε, με άμμο. Είναι αυτό δυτικός πολιτισμός; Να τριγυρνάμε βρομοπόδαροι; Κάποιοι βεβαίως το ευχαριστιούνται, φρικιά και φυσιολάτρες. Δεν μας ενδιαφέρουν αυτοί. Ο καλός ο κόσμος θέλει ντεκ. Οι δήμοι φροντίζουν για μια ακόμη χρονιά να ενοικιάσουν τις παραλίες  τους σε ιδιώτες. Ξαπλώστρες, ομπρέλες, μοχίτο παντού.  

Επιτρέπουν λοιπόν εκτός από ξαπλώστρες, να απλώνονται στις παραλίες ολόκληρα σαλόνια με τους καναπέδες τους για όσους έχουν το σύνδρομο του άραβα μεγιστάνα και θέλουν πολυτέλεια στην άμμο. Επιτρέπουν τα λεγόμενα «τραπεζοκαθίσματα» εκεί όπου θέλει να τα βάλει ο επιχειρηματίας, δηλαδή παντού.

Αν είχαμε φιλελεύθερη κυβέρνηση, θα έλεγαν οι υπουργοί καθαρά και ξάστερα ότι οι καναπέδες φέρνουν ανάπτυξη και το τραπεζοκάθισμα δημιουργεί θέσεις εργασίας. Στον ανταγωνισμό της ελεύθερης οικονομίας όποιος θέλει βάζει αλεξήλιο, όποιος θέλει αντιγράφει το Ντουμπάι. Πλην όμως έχουμε πρώτη φορά αριστερά κι οι αρμόδιοι υπουργοί προτίμησαν την απαλοιφή της επίμαχης φράσης που απαγόρευε τη βαριά επίπλωση. Επιτρέπουν δια της σιωπής. Στην πρώτη απόφαση λοιπόν οριζόταν ότι «η άσκηση άλλης δραστηριότητας όπως η τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων από επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος επιφέρει τις κυρώσεις του άρθρου 13 της παρούσας και της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας για τον αιγιαλό και την παραλία, την όχθη και την παρόχθια ζώνη μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών». Στη δεύτερη απόφαση λείπει η επίμαχη «όπως η τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων από επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος».

Ως γνωστόν ό,τι δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται. Να επισημάνουμε μόνο ότι βρισκόμαστε στα μέσα Μαΐου και οι δήμοι που ενοικιάζουν τις παραλίες τους, βλέπουν τους όρους να αλλάζουν. Υπάρχουν κι άλλες τέτοιου είδους λεπτομέρειες που τροποποιούνται, λεπτομέρειες που φαίνονται εν πρώτοις ασήμαντες αλλά δημιουργούν εντάσεις στις τοπικές κοινωνίες. Από τη μια πλευρά στέκονται εκείνοι που θέλουν την εμπορευματοποίηση των πάντων, από την άλλη στέκονται όσοι θέλουν να βλέπουν κομμάτια φύσης χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Νομίζαμε ότι ο Σύριζα ήταν πιο πολύ της οικολογίας και της φυσιολατρίας αλλά με την παρούσα τροποποίηση παίρνει θέση: πατάει στη ασφάλεια του ξύλινου ντεκ. Στο κάτω κάτω όποιος δεν θέλει καναπέ στην αμμουδιά, μπορεί να πάει στα Μάταλα.

Κέζα Λώρη

Πηγή: tovima.gr