Ο αγροφύλακας

Βερεσέ τα λέει ο Σταύρος Θεοδωράκης. Τα γράφει πά' να πει κάτω απ' το σφουγγάρι. Εκείνο με το οποίο σκουπίζει τα καυτά, σπλαχνικά του δάκρυα για τα παθοβολήματα του πρωθυπουργού. Εχω αναφερθεί και άλλοτε στη γενέθλια παροιμία του κόμματός του: «όπου κατουρούν πολλοί μαζί, κυλάει Ποτάμι». Στις κοίτες του, φαίνεται, εκτός από τις ως άνω απεκκρίσεις, ρέουν επιπροσθέτως ικανές ποσότητες του αλμυρού υγρού, που χύνουν τα μάτια, αντιδρώντας στον έντονο ψυχικό και σωματικό πόνο. Τουτέστιν προέκυψε επικινδύνως ψυχοπονιάρης ο Σταυρής στο παραλήρημά του κι άντε να ψάξεις και να βρεις τα κίνητρά του.

Οικτίρμων και μεγάθυμος συμπονεί τον Αλέξη Τσίπρα. «Την επιπόλαια απόφασή του να προτείνει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου πρόεδρο της Βουλής την πληρώνει κάθε μέρα πολύ ακριβά» διατείνεται. Τον ενόχλησε αφόρητα η προσπάθειά της να κάνει προσβάσιμο το Κοινοβούλιο στους πολίτες, ιδίως σ' αυτούς που διαδηλώνουν, προβάλλοντας δίκαια αιτήματα. «Είναι ο τρίτος πολιτειακός παράγων και ως τέτοια έχει λόγο παντού, ακόμα και στη διάταξη των δυνάμεων της Αστυνομίας στα πεζοδρόμια και τους δρόμους. Σε λίγο και στην… αγροφυλακή» σημείωσε. Αισθάνεται μειονεκτικά ιδεάζομαι, επειδή ο ίδιος δεν έχει χρηματίσει ούτε καν «αγροφύλακας στα φύκια», κατά την αμίμητη ατάκα της Γεωργίας Βασιλειάδου στη «Θεία απ' το Σικάγο».

Υπερφίαλος ο νεόκοπος ηγέτης αναζήτησε ιστορικό προηγούμενο της ανάρμοστης συμπεριφοράς της. Και το βρήκε με την ακρισία και τον αβδηριτισμό που ταιριάζουν σε πάλαι ποτέ και νυν και αεί τηλεστάρ: «Η εικόνα Γκεστάπο που παρουσίασε απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που έκανε τη δουλειά του είναι προσβλητική για το πολιτικό σύστημα» ξεροκατάπιε. Δυστρόπησαν όμως και στο ΠΑΣΟΚ διαπιστώνοντας ότι η πρόεδρος «γυρίζει με λυμένο το ζωνάρι». Φταίει που οι επιτελείς του μάς το 'σφιγγαν ασφυκτικά πέντε χρόνια τώρα και θίγονται βλέποντάς το να χαλαρώνει. Αντιπαρέρχομαι τις γραφίδες που την κατηγορούν για «κρίση μεγαλείου μπροστά στην οποία ωχριά η φράση "το κράτος είμαι εγώ" του Λουδοβίκου του ΙΔ'», καθότι πάσχουν από ακράτεια… πνεύματος.

Ραπίσματα στην κοινή λογική συνιστούν τούτες οι τάχα μου πολιτικώς ορθές αιτιάσεις. Οι εκάστοτε πρόεδροι της Βουλής οφείλουν να μη μένουν αμέτοχοι στην προστατευμένη τους γυάλα, όταν οι πολίτες που τους ψήφισαν διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής. Ενας λόγος παραπάνω αν περνιούνται για αριστεροί. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου -με μάλωσε αναγνώστης επειδή συνήθως την αποκαλώ Ζωάρα κι είπα να του κάνω σήμερα το χατίρι- πράττει το αυτονόητο. Πολιτεύεται σε απόλυτη σύμπλευση με τις προεκλογικές της διακηρύξεις. Διαθέτει και τον τσαμπουκά και τη θέληση να τις εφαρμόσει. Η θέση της στο προεδρείο της Βουλής την ευνοεί. Δεν θα πιστωθεί το πολιτικό κόστος, όπως σύντροφοί της υπουργοί. Ηδη αναγκάζονται, εξαιτίας των πιέσεων που ασκούν οι θεσμοί, να υπαναχωρούν μεταθέτοντας τα μέτρα, με τα οποία υπόσχονταν να ανακουφίσουν άμεσα τον λαό σε βάθος τετραετίας. Τα κανάλια βγάζουν αφρούς εναντίον της. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της λένε «βουρ». Εξελίσσεται σε σταθερό αντιμνημονιακό πόλο. Αρκεί να μην κόψει καπίστρι.

Του Δημήτρη Νανούρη

Πηγή: efsyn.gr