«Οδοιπορικά Τσέπης» της Μαρίας Βούλγαρη

«ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ», λέγεται το βιβλίο της συμπατριώτισσας μας Μαρίας Βούλγαρη.  Η Μαρία με καταγωγή από το Παράλιο Άστρος, κόρη του Αντώνη Γεωρ. Βούλγαρη, γεννήθηκε και ζει στο Χαϊδάρι. Περπάτησε από πολύ νωρίς στην Αθήνα και κατέγραψε πολλές εικόνες.

Δεν ήταν επιθυμία της να φτιάξει ακόμα ένα βιβλίο.

Επιθυμία της είναι να σας χαρίσει το μπλοκάκι της.

Επιθυμία της είναι να γράψετε κι εσείς τις δικές σας εικόνες από τις «Πολιτείες», τα «Δωμάτια» και το «Μέλλον».

Το πρώτο της χειροποίητο βιβλίο εκδόθηκε σε ηλικία 8 ετών , σε ένα και μοναδικό αντίτυπο.

Αφορούσε την βιογραφία μιας πάπιας.

Τα "Οδοιπορικά" στην αρχή του χρόνου θα είναι διαθέσιμα σε σύστημα BRAILLE (σύστημα γραφής και ανάγνωσης για ανθρώπους με προβλήματα όρασης). 

Τα αντίγραφα αυτά θα διατίθενται δωρεάν. 

Η συνέντευξη της στο mousikikevivlia.blogspot.gr

Οδοιπορικά Τσέπης, λοιπόν. Περί τίνος πρόκειται? Είναι κάποιες συζητήσεις που κάνεις με τον εαυτό σου, πριν κοιμηθείς τα βράδια και νιώθεις την ανάγκη να τις βγάλεις παρά έξω? Είναι ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, μαθαίνοντας καλύτερα την Μαρία, ή κάτι τελείως διαφορετικό?

Τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ ΤΣΕΠΗΣ  είναι  μικρές μου σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι. Δεν είχαν την πρόθεση να ντυθούν σε βιβλίο.

Δεν είμαι συγγραφέας ή ποιήτρια. Διαπιστώσεις  κυρίως, για μια «κάποτε χώρα», για τον εαυτό μας, για την ακινησία που μας χαρακτηρίζει, σημειώσεις από ταξίδια σε χώρες και σε ανθρώπους. ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ  εκτός και κυρίως εντός μας.
Η τσέπη είναι αυτό στο οποίο φυλάμε τα πολύτιμα μας και συγκεντρώνουμε τα άχρηστα μας, πριν τα ξεφορτωθούμε οριστικά. Αυτό δεν κάνουμε συνήθως στην καρδιά;;
Η τσέπη είναι η καρδιά μας. Μέσα από τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ με παρατήρησα και με ξανασημείωσα με την ελπίδα να με αγαπήσω.. και μέσα από μένα να αγαπήσω καλύτερα τον άνθρωπο. Γιατί πάντα το ζητούμενο και η απάντηση σε ΟΛΑ θα είναι ο άνθρωπος.
Δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος…
Ξέρω όμως πως με «περπάτησα» και προσπάθησα να κρατήσω τις βραδινές μου αγωνίες στα μαξιλάρια μου. Μόνο!
Κατά γενική ομολογία το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι περιορισμένο. Ακόμα και πριν την κρίση η ανάγνωση βιβλίων δεν αποτελούσε σταθερή αξία για πολύ κόσμο. Σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας ο κόσμος που επισκέπτεται τα βιβλιοπωλεία είναι, πλέον, ελάχιστος. Εσύ όμως τόλμησες να κυκλοφορήσεις τη δουλειά σου σε έντυπη μορφή. Έχεις πει, μάλιστα, ότι όποια κέρδη προκύψουν θα δοθούν για να ενισχύσουν τη θεραπεία ενός εξάχρονου παιδιού, που πάσχει από καρκίνο.

Κατά γενική ομολογία το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι περιορισμένο. Ακόμα και πριν την κρίση η ανάγνωση βιβλίων δεν αποτελούσε σταθερή αξία για πολύ κόσμο. Σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας ο κόσμος που επισκέπτεται τα βιβλιοπωλεία είναι, πλέον, ελάχιστος. Εσύ όμως τόλμησες να κυκλοφορήσεις τη δουλειά σου σε έντυπη μορφή. Έχεις πει, μάλιστα, ότι όποια κέρδη προκύψουν θα δοθούν για να ενισχύσουν τη θεραπεία ενός εξάχρονου παιδιού, που πάσχει από καρκίνο.
Το αναγνωστικό κοινό εδώ και πολλά χρόνια, βομβαρδίζεται με βιβλία που κοιμίζουν το μυαλό για να μπορούν οι «λίγοι σε όλα τους» να τους κάνουν ότι θέλουν. Είναι τόσες οι ανάγκες που δημιουργήσαμε και οι φόβοι της καθημερινότητας που δεν αφήνουν εύκολα χώρο για το βιβλίο. Ελάχιστες εξαιρέσεις υπάρχουν, που επιβεβαιώνουν τον άθλιο κανόνα.

Προσωπικές ιστορίες, μέσω των εργαστηρίων δημιουργικής γραφής και «αντιγραφής» μεταμορφώνονται σε best sellers . Γράφει όποιος θέλει, για παράδειγμα, την ιστορία από ένα «επώδυνο διαζύγιο» ή μια αυτοκτονία συγγενή του και ξαφνικά  ζούμε ένα «λογοτεχνικό γεγονός».
Δεν πάει έτσι όμως.
Τα βιβλία είναι.. δρόμος!
Δεν έχω δικαίωμα να πετάξω στην ψυχή του αναγνώστη την «υπαρξιακή μου σύγχυση» χωρίς να του δώσω δρόμο…
Η οικονομική κρίση έχει βάλει το «κερασάκι στην τούρτα» σε όλα αυτά.
Πιστεύω όμως πως κάποιοι άνθρωποι ακόμα το πετσοκομμένο υστέρημα τους το δίνουν για το βιβλίο. Τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ είναι αυτοέκδοση λόγω στάσης μου απέναντι στους εκδοτικούς οίκους.
Η προσπάθεια να διανεμηθούν από στόμα σε στόμα και από χέρι σε χέρι είναι ο μόνος τρόπος που  αναγνωρίζω ως αναγνώστρια.
Τα πιο πολλά βιβλία που διάβασα  ήταν μετά από  προτροπές φίλων μου.
Δεν κοίταξα ποτέ το «εφέ» της διαφήμισης και τις πωλήσεις τους.
Το κυριότερο.. δεν ασχολήθηκα ποτέ με το αν ο δημιουργός τους ήταν επώνυμος η δημόσιο πρόσωπο. Τα πραγματικά «διαμάντια» ζουν στο ημίφως του δωματίου τους.
Τι σημαίνει επώνυμος ή δημόσιο πρόσωπο;;;;
Ολοι είμαστε !!!
Δεν θεωρώ τολμηρό το να κυκλοφορήσει έτσι ένα βιβλίο.
Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό! Τα όποια έσοδα θα δοθούν στον 6χρονο φίλο μας που παλεύει με τον καρκίνο σε ένα ανύπαρκτο σύστημα υγείας.
Τα βιβλία είναι για τον άνθρωπο.
Οι μέρες είναι γεμάτες εγωισμό και ματαιοδοξία. Μόνο έτσι θα μπορούσα να σταθώ τίμια απέναντι στην τέχνη.
Το βιβλίο το περπατήσαμε μια παρέα αγαπημένων φίλων.
Η φιλόλογος Βέρα Αλεβίζου, που έκανε την επιμέλεια στα κείμενα και τα αγάπησε με όλες τους τις ατέλειες.

Η Μαρία Υφαντίδου που έφτιαξε το εξώφυλλο και τα σκίτσα του βιβλίου ντύνοντας τα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ με ήλιο, ποδήλατα,γλάρους και βαλίτσες.

Ο Πάμπος Φιλίππου που διάβασε από τους πρώτους τα κείμενα  και τα περπάτησε. Η οικογένειά μου που με παρατηρούσε να γράφω και να σβήνω.. Ο Νίκος, κυρίως, που έβλεπε την αγωνία και τις δεύτερες σκέψεις μου για την έκδοση.

Ο Λευτέρης, η Βασιλική, φίλοι μου άπειρα χρόνια που μου έλεγαν «ΚΑΝΤΟ»
Ο Γιώργος Δαμιανάκης που τους έδωσε φωνή στο Δεύτερο Πρόγραμμα και στην εκπομπή του «Σκίτσο ενός Ονείρου».
Ο  συγγραφέας Απόστολος Θηβαίος και τα 24 ΓΡΑΜΜΑΤΑ που τα στήριξαν στις διαδρομές τους.
Το συγκρότημα ΟΜΝΙΑ, που έντυσαν με μουσική κάτι «στιχάκια μου που κρύβω στην τσέπη».
Οι φίλοι στο FB με τα καλά τους λόγια!
Η παρέα μας είναι μεγάλη και ανοιχτή.
Η τέχνη είναι από και για τον άνθρωπο… κυρίως για τους αγώνες του. ΑΥΣΤΗΡΑ!

Αν σου ζητούσα να απομονώσεις ένα κομμάτι των «Οδοιπορικών» που θεωρείς ότι μιλάει στη ψυχή σου περισσότερο απ’ όλα τα άλλα?
Το αγαπημένο μου κείμενο γράφτηκε στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ, ένα μεσημέρι βροχής.

«Σήμερα βρέχει όλη μέρα. Βρέχει ευθύνες.
   Προσωπικές, συλλογικές, ευθύνες πάντως.
  Τα σύννεφα υπήρξαν πάντα τα πιο συνεπή.
  Ποτέ δεν άργησαν στα ραντεβού τους.

  Συγκεντρώνονται στην ώρα τους και βρέχουν.
  Σήμερα, όμως, βρέχουν ευθύνες.
  Όσα κάναμε και κυρίως  όσα δεν κάναμε.
  Όσα σχεδιάσαμε και μετά τα κλείσαμε στα συρτάρια μας να περιμένουν.
  Βρέχει παντού σήμερα .

  Στους δρόμους, στις ταράτσες, στα κεφάλια μας .
  Βρέχει πολλές ευθύνες.
  Οι ομπρέλες και οι γαλότσες  δεν σώζουν.
  Οι ευθύνες πέφτουν ήσυχα και δημιουργούν λιμνούλες στην άκρη της ζωής σου.
  Σκύβεις να τις δεις και βλέπεις μόνο το πρόσωπο σου.
  Σήμερα βρέχει όλη μέρα ευθύνες.
  Σήμερα βρέχει όλη μέρα, εσένα.
  Σαν ευθύνη.»

Δεν μπορώ να βρω κάτι που αγαπώ λιγότερο η περισσότερο στα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑ. Αυτό όμως είναι η Μαρία ..

Υπάρχουν άνθρωποι του γραπτού λόγου που, ενδεχομένως, σε έχουν επηρεάσει περισσότερο από κάποιους άλλους?

Βέβαια… Η πρώτη είναι η Μαρία Ιορδανίδου. Είναι η οικουμενική Μαρία Ιορδανίδου.
Είναι ο λόγος της και κυρίως η διαδρομή της  και το ήθος της απέναντι στη ζωή και την λογοτεχνία.
Ο δεύτερος είναι ο ποιητής Πάμπος Φιλίππου. Ξανακατέγραψε στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά μου την ποίηση,όχι αυτή των λογοπαιγνίων που μας έχουν συνηθίσει οι «ποιητάδες»,αλλά της ποίησης που ζει , κινείται ανάμεσα μας, μακριά από τα λεξικά και την προβολή  ,δίνοντας μας.. ΔΡΟΜΟ!
Είναι ένας μεγάλος ,σύγχρονος ποιητής που ζει διπλά μας και μας βλέπει!
Οι δύο αυτοί λογοτέχνες «δηλητηρίασαν» το υποσυνείδητο μου και με βοηθούν να περπατώ και να βλέπω καλύτερα τα «καλώς και τα  κακώς κείμενα» της ζωής. Και των δύο τα βιβλία βρίσκονται στο κομοδίνο μου!
Τους ευχαριστώ!
Ας υποθέσουμε ότι ετοιμάζεις τη βαλίτσα σου για διακοπές και περισσεύει χώρος μόνο για ένα βιβλίο. Ποιο θα ήταν αυτό?
Δύσκολη ερώτηση…. Αν είχα χώρο μόνο για ένα θα ήταν το «ΠΕΡΙ ΒΡΟΧΗΣ»του  Martin Page.

Facebook. Τι συμβαίνει με αυτό το μέσο κοινωνικής δικτύωσης που έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων, σε όλο τον πλανήτη? 
To FB είναι ένα αδιάφορο δίκτυο, όπως όλα τα δίκτυα «αντικοινωνικής δικτύωσης». Για να περάσεις την ώρα σου, να ενημερωθείς, να χαζολογήσεις. Το χρησιμοποιώ σχεδόν  καθημερινά. Γνώρισα καλούς φίλους από εκεί και καινούργια πράγματα χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να ορίζει τις μέρες και κυρίως τις νύχτες μας. Η μοναξιά ,όχι η δημιουργική, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας μη αναστρέψιμης.. Στο FB έχεις μια ψευδαίσθηση παρέας… που τελικά δεν ξέρω αν είναι «ψευδαίσθηση» ή πολλές  «μοναξιές» που θέλουν να κάνουν παρέα, χωρίς την φυσική παρουσία. Είναι επίσης ένας τρόπος κάποιοι άνθρωποι να δείχνουν την δουλειά τους. Κάποιοι χάνουν το μέτρο και γίνονται stars ηλεκτρονικοί και ανύπαρκτοι στην ουσία. Θέλει καλή χρήση αυτό το δίκτυο. Και να κρατάμε τα καλά του. Μόνο!

Τρίτο μνημόνιο στην πλάτη μας. Συνέχιση της φτώχειας, της ανεργίας και όλων αυτών που μας είχαν συνηθίσει οι προηγούμενοι. Πως σου φαίνεται όλο αυτό?

Τρίτο μνημόνιο που δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση… Δεν θα είναι το χειρότερο.. τα χειρότερα είναι μπροστά μας… Δυστυχώς. Έχουμε αυτό που επιλέξαμε ως πολίτες. Δεν θέλω να ακούω γκρίνιες. Τώρα πια γελώ και κλαίω. Την ίδια στιγμή. Η ακινησία μας μας έβγαλε τα μάτια. Και τα μάτια των παιδιών μας. Δεν υπάρχουν πια όροι όπως «Αριστερά»,» Πρόοδος», Ανάπτυξη»… Δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα. Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι. Μόνο ικέτες του ξεροκόμματου.
Η χώρα κατέρρευσε .
Εμείς το προκαλέσαμε.
Η φτώχεια οργανώθηκε και δεν ΑΝΑΤΡΑΠΗΚΕ.
Το χειρότερο όμως είναι οι φασίστες. Μέσα και έξω από τα σπίτια μας, τη ζωή και την χώρα.
Ο φασίστας που κρύβουμε επιμελώς μέσα μας και λίγα χρόνια μετά.. σκοτώνει τον Παύλο και πολλούς Παύλους.
Σκοτώνει στο όνομα των φτωχών και της πατρίδας. Κυρίως της θρησκείας.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου. Ο φασίστας, που χαϊδεύω κάθε μέρα μέσα μου.

Τεράστιες ροές προσφύγων και μεταναστών επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τη χώρα μας, ως ενδιάμεσο σταθμό, για να φτάσουν σε εύπορες ευρωπαϊκές χώρες. Κάποιοι αντιδρούν λέγοντας «δεν τους θέλουμε, να γυρίσουν πίσω». Ποια είναι η θέση σου?
Τι να πρωτοπώ για τους πρόσφυγες… Με βάζω καθημερινά στην θέση τους και δεν αντέχω ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Οι αριθμοί και τα συμφέροντα των ελάχιστων ..σκοτώνουν.
Οι άνθρωποι που δεν τους θέλουν στην Ελλάδα ,είναι και αυτοί απόγονοι προσφύγων.
Χωρίς καμιά παιδεία και με αμνησία. Οι Έλληνες είπαν τους Μικρασιάτες «τουρκόσπορους».. Τι να περιμένει κανείς από τους νεοέλληνες;;; Αντιρατσιστικό αγώνα;
Δυστυχώς είμαστε μεγάλοι ρατσιστές και η μνήμη μας έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια. Και η παιδεία επίσης.
Εγώ θέλω μόνο να τους πάρω όλους μια αγκαλιά και να τους πω: «Κουράγιο, θα τα καταφέρουμε».
Τι λες, να κλείσουμε με μια αγαπημένη σου ατάκα?
«Οι επιστήμονες λένε ότι είμαστε φτιαγμένοι από μικρά σωματίδια, τα άτομα, αλλά εμένα ένα πουλάκι μου είπε πως είμαστε φτιαγμένοι από ιστορίες»

EDUARDO GALEANO

 

Οπότε.. μη προσπεράσετε ποτέ κανέναν άνθρωπο χωρίς να ακούσετε την ιστορία του!

 Αποσπάσματα από τα "Οδοιπορικά Τσέπης".

Η βροχή της Αθήνας

Στεκόμαστε ακίνητοι σ΄ αυτές τις πόλεις όπου οι κουρτίνες είναι γεμάτες μυστικά και μοναξιά, οι λιακάδες είναι ενοχλητική φασαρία.

Ο διπλανός μας είναι ένα πείραμα και μια θλιβερή διαπίστωση,
σαν εμάς.

Τρέχουμε να προλάβουμε μια ψευδαίσθηση ευτυχίας στις βιτρίνες

στις ίδιες πόλεις όπου τα μάτια συνήθισαν την ασχήμια και τη βάφτισαν αστικό τοπίο.
Μιλάμε, καμία κουβέντα δεν φτάνει στην καρδιά.

Συνηθίσαμε και στα τραγούδια μας  αναρωτιόμαστε πώς είναι η ζωή  πίσω από την κουρτίνα, πως είναι η βροχή σαν πέφτει στην Αθήνα.

Τραγουδάμε για λίγο και κοιμόμαστε πολύ.

Βάρκες στη μέση της πόλης

 Ο πιο φυσικός τρόπος μετακίνησης από τη μια χώρα στην άλλη είναι να κυλάς …

Το να πετάς  ανήκει στις αθώες ψυχές, τα πουλιά.
Εμείς μπορούμε, απλώς, να κυλάμε στη ροή των νερών.
Κυλάς από την μια ομορφιά στην άλλη ,έτσι απλά.
Μπαίνεις σε μια μεγάλη βάρκα και κυλάς.
Το νερό δεν επιτρέπει σύνορα,
ο πολιτισμός δεν ανέχεται τα σύνορα,
το νερό σε πηγαίνει πάντα σε μιαν άλλη ομορφιά
σε μιαν άλλη βροχή
σε μιαν άλλη ζωή…
Αν ακολουθήσεις πιστά το νερό, θα κυλήσεις μέσα σε όλα αυτά
που επιμελώς σου έκρυψαν.
Αν ακολουθήσεις το ποτάμι , αυτό  θα σε αποζημιώσει
με μια γέφυρα
με μια γιορτή
με ένα νέο βιβλίο
με μιαν άλλη βαλίτσα…

Προσκύνημα στο Mauthausen

Τα λόγια που θέλω να πω κυλούν στα βρεγμένα πλακόστρωτα,

χαζεύουν στους σταθμούς των τρένων,
σκαρφαλώνουν  βιαστικά στα τραμ,
κουλουριάζονται  στα βαγόνια,
φτάνουν σε θαλάμους
και πεθαίνουν στο μπάνιο με ένα ψέμα…
Ό,τι χάθηκε στο λατομείο μεταμορφώθηκε σε φτερά
και πέταξε, άνθισε σαν ένα συνηθισμένο λουλούδι.
Έγινε βήματα.
Του ανθρώπου που δεν ξέχασε και ο δισταγμός του μικρόψυχου που τώρα μαθαίνει.

 Πηγή: mousikikevivlia.blogspot.gr