Οι θαλάσσιες συγκοινωνίες-μεταφορές στο τόπο μας, από το 1900 έως το 1960

Στη φωτογραφία που είναι τραβηγμένη στις 27-4-1950, παρατηρούμε: α. Στο βάθος επιβάτες να περιμένουν την ΒΕΝΖΙΝΑ των Λούρη που έρχεται από το δρομολόγιο, Ναυπλίου-Παραλίου Άστρους, β. Από το σκάφος αυτό μόλις που διακρίνουμε ένα τμήμα του αριστερά-κάτω και γ. Το δεμένο σκάφος δεξιά-απέναντι που βλέπουμε είναι η ΒΕΝΖΙΝΑ του Δημητρίου Νέστορα.

Η ανυπαρξία οδικού δικτύου προς το Άργος, έφερνε τον αποκλεισμό ολόκληρης της Κυνουρίας από τον υπόλοιπο κόσμο (Αθήνα) και την αναγόρευση του τόπου μας σε κύριο λιμάνι διαμετακομιστικού εμπορίου. Το εμπόριο γινόταν από εδώ και προς τα εδώ, τα χωριά του ορεινού όγκου μετακινούσαν επιβάτες και προϊόντα με μουλάρια και τη σημερινή θέση των αντίστοιχων οδηγών ΤΑΞΙ-Δ.Χ αυτοκινήτων την κατείχαν οι αγωγιάτες, η συμφωνία μεταφοράς λεγόταν αγώγι, που πολλές φορές πληρωνόταν και σε είδος λόγω αδυναμίας εξόφλησης από τον πελάτη σε μετρητά (δίσεκτα χρόνια). Σύμφωνα με τις διηγήσεις των γεροντότερων, μαύριζε η παραλία από τα συμπαθή τετράποδα που υπέμεναν αγόγγυστα τον Γολγοθά τους και με ελλιπή ζωοτροφή (εδώ δεν είχαν να φάνε τα αφεντικά τους). Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν και φορτηγά αυτοκίνητα με περιορισμένο όμως μεταφορικό έργο, λόγω έλλειψης αμαξιτών δρόμων.

Υπήρχαν 2 κατηγορίες πλοίων (καΐκια) μεταφοράς: 1. Αυτά που ήταν μεγαλύτερα και έκαναν το δρομολόγιο, κύρια Παράλιο Άστρος-Πειραιάς και τανάπαλι, μεταφέροντας τα περισσότερα εμπορεύματα και λίγους επιβάτες, ως επί το πλείστον συγχωριανούς  μας, γιατί οι κάτοικοι του ορεινού όγκου φοβόνταν το στοιχειό που λέγεται θάλασσα  προτιμώντας να διασχίζουν μικρότερες διαδρομές και 2. Τα μικρότερα σκάφη που τα ονόμαζαν ΒΕΝΖΙΝΕΣ από το καύσιμο που χρησιμοποιούσαν- η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται και  στις μέρες μας-, αυτά τα σκάφη έκαναν το δρομολόγιο Παράλιο Άστρος-Ναύπλιο και τανάπαλι, που το προτιμούσαν οι περισσότεροι επιβάτες για το λόγο που αναφέρουμε και πιο πάνω, (μετά το Ναύπλιο συνέχιζαν με λεωφορεία για Αθήνα ή άλλους προορισμούς). Μετά το 1940 υπήρχαν 3 κυρίως σκάφη που έκαναν αυτό το δρομολόγιο: 1. Ιδιοκτησίας Αντώνη Λούρη, 2. Ιδιοκτησίας Δημητρίου Νέστορα και 3. Ιδιοκτησίας Θρασύβουλου (Θράση) Κωνσταντίνου.

Λόγω του συνωστισμού που υπήρχε από ανθρώπους και ζώα, γνώρισαν άνθηση και τα σχετικά καταστήματα {καφενεία, μαγέρικα-κρασοπουλιά, μπακάλικα, χάνια(καταλύματα), κ.λ.π.} και επαγγέλματα όπως, κατά κύριο λόγο αυτό του αχθοφόρου. Η διάνοιξη του αμαξιτού δρόμου προς το Άργος στα μέσα της δεκαετίας του 50, ο περιορισμός και στη συνέχεια η διακοπή του μεταφορικού έργου διά θαλάσσης,  έφερε τον οικονομικό μαρασμό και τη δυσκολία επιβίωσης στο τόπο μας για λίγο, μέχρι της ανακάλυψης της χρυσοφόρου πηγής του Τουρισμού στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Υ.Γ: Στις παραπάνω κατηγορίες πλοίων μεταφοράς δεν περιλαμβάνονται τα επιβατηγά πλοία της γραμμής από και προς Πειραιά (στην ουσία έκανε άγονη γραμμή με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς), που δεν ήταν τοπικής προέλευσης.