ΕΣΠΙ: Ο Σύλλογος που φροντίζει τα κακοποιημένα ιπποειδή από όλη την Ελλάδα

Ένα παράξενο, βροχερό Σάββατο του Ιουνίου, την ώρα που οι περισσότεροι παρέμεναν στα σπίτια τους περιμένοντας την επιστροφή του καλοκαιριού, ο Ελληνικός Σύλλογος Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ) ήταν γεμάτος ζωή.

Στα τραπεζάκια που έχουν τοποθετηθεί μπροστά στην πόρτα του Συλλόγου, τέσσερις από τους πέντε βασικούς εθελοντές, ο Θανάσης Χελιώτης, η Στέλλα Καλαμάκη, η Αγγελική Μάνεση και η Μαριάνθη Φράγκου, προσπαθούν να συντονίσουν στο περιθώριο της συζήτησής μας τις πιο επείγουσες προτεραιότητες από μια ατέλειωτη λίστα εργασιών. Η μόνη που λείπει για να συμπληρωθεί η «καρδιά» του ΕΣΠΙ είναι η Χριστίνα Αλεξάνδρου, ένα από τα πρώτα μέλη του συλλόγου, που – όπως και όλοι οι υπόλοιποι – διαθέτει πολλαπλούς ρόλους και αρμοδιότητες για τη λειτουργία του.

Και οι πέντε τους είναι εργαζόμενοι. Και παράλληλα επιφορτισμένοι με τον απίστευτο όγκο διαδικασιών που απαιτούνται για την προστασία και τη φροντίδα των κακοποιημένων ιπποειδών, που φτάνουν στα χέρια τους από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η συζήτηση διακόπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να βεβαιωθούν ότι όλα τα ζώα έχουν αυτό που χρειάζονται, να κανονίσουν τα διαφόρων ειδών μερεμέτια που σε μεγάλο βαθμό πραγματοποιούνται από τους ίδιους ή για να ενημερωθούν για την εξέλιξη κάποιας καταγγελίας.

Άλλοτε πάλι, μας διακόπτει το στεντόρειο γκάρισμα του Πελοπίδα, ενός ιδιαίτερα κοινωνικού νεαρού γαϊδάρου, που απαιτεί χωρίς περιστροφές λίγα ακόμη χάδια στη μουσούδα του. «Ακούγεται σαν πλοίο που αναχωρεί», θα πει η Αγγελική.

Όσο μιλάμε, στο βάθος ακούγονται χλιμιντρίσματα, στα πόδια μας τρίβονται γατιά και φιλικοί σκύλοι περιμένουν για χάδια.

Είναι εμφανές πως όλα τα ζώα, ακόμη κι εκείνα που ακόμη έχουν δρόμο για την ανάρρωσή τους, παίρνουν αυτό που έχουν ανάγκη. Εξάλλου, την ημέρα που το in.gr επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις του Συλλόγου, τα περισσότερα ιπποειδή είχαν ήδη περάσει αρκετό καιρό εκεί ώστε να έχουν συνέλθει αισθητά. Η εικόνα τους δεν ήταν πάντα εξίσου καλή.

Τα περισσότερα έφτασαν στις εγκαταστάσεις στο Μαρκόπουλο ως θύματα διαφόρων μορφών κακοποίησης, μετά από καταγγελίες, νομικές διαμάχες και αγωνιώδεις προσπάθειες εύρεσης των πόρων που απαιτούνται για τη φροντίδα τους. «Μια από τις πιο συνηθισμένες [μορφές κακοποίησης] είναι το “παστούρωμα”, το δέσιμο των ποδιών μεταξύ τους ή με το κεφάλι», εξηγεί ο Θανάσης. «Είναι μια τεχνική που πιστεύουν ότι είναι παραδοσιακή, αλλά μόνο παραδοσιακή δεν είναι. Είναι μια τακτική για να μην μπορούν τα ζώα τους να φύγουν από τον στάβλο. Συνήθως το παστούρωμα τούς δημιουργεί είτε προβλήματα στα πόδια, είτε στη μέση και την πλάτη, λόγω ακινησίας».

«Άλλα ζώα έρχονται εδώ εξαιτίας αμέλειας των ιδιοκτητών», συνεχίζει. «Μπορεί να έχουν αμελήσει μια πληγή, που να έχει γίνει πλέον τεράστια γιατί δεν την έχουν φροντίσει στα πρώτα στάδια. Πολλά έχουν προβλήματα στα πόδια. Ένα ζώο που χτυπάει, για πολλούς ιδιοκτήτες θεωρείται άχρηστο πλέον. Δεν μπορεί ούτε να το καβαλήσει, ούτε να το χρησιμοποιήσει».

Δεν λείπουν και τα ζώα που είναι αρτιμελή και χωρίς προβλήματα υγείας, όμως ταυτόχρονα τόσο υποσιτισμένα ώστε να έχουν αποκτήσει μυοσκελετικά προβλήματα. Κι ακόμη και εκείνα που έχουν φτάσει στα χέρια του ΕΣΠΙ χωρίς να έχουν υποστεί βαριές σωματικές βλάβες, συχνά φέρουν τα ψυχικά σημάδια της κακοποίησης.

«Μην ξεχνάς ότι όλα αυτά έχουν μεγάλη ψυχολογική επίπτωση επάνω στο ζώο», εξηγεί στο in.gr η Αγγελική. «Δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους ανθρώπους. Το ψυχολογικό κομμάτι αποκαθίσταται με μεγάλη υπομονή, δείχνοντας τους ότι δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο. Είναι βήματα που γίνονται πολύ αργά και εξαρτώνται από τον βαθμό της κακοποίησης που έχουν υποστεί. Κάποια μας εμπιστεύονται πάρα πολύ γρήγορα, άλλα μπορεί να χρειαστούν κι έναν ολόκληρο χρόνο. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή, να περάσεις χρόνο μαζί τους και να τους δίνεις την αγάπη που χρειάζονται. Γιατί τα περισσότερα θέλουν και να δώσουν αγάπη, αλλά την “κλειδώνουν”. Χτίζεται, όπως και με έναν άνθρωπο, μέρα με τη μέρα».

Μια φρικτή ιστορία κι ένας όμορφος Σύλλογος

Η γέννηση του ΕΣΠΙ ήρθε το 2006, μετά από ένα αποτρόπαιο περιστατικό. «Αφορμή ήταν μια καταγγελία για 65 άλογα στην περιοχή του Ασπροπύργου», θυμάται ο Θανάσης. «Στον Ασπρόπυργο γινόταν το μεγαλύτερο εμπόριο αλόγων στην Ελλάδα. Ακόμη υπάρχουν κάποιοι ιδιώτες, που τους ονομάζουν “τσαμπάσηδες”, που έπαιρναν στην κατοχή τους όλα τα παρατημένα, εγκαταλελειμμένα ή “προβληματικά” ζώα. Τα “άχρηστα εργαλεία”. Και τα έστελναν για σφαγή στην Ιταλία».

Η ένσταση των φιλόζωων που αντέδρασαν στο περιστατικό δεν ήταν πρωτίστως η σφαγή, αλλά οι συνθήκες στις οποίες ζούσαν έως τότε τα άλογα. «Υπήρχαν ζώα που δεν είχαν σιτιστεί ποτέ, δεν είχαν πιει ποτέ νερό», τονίζει ο Θανάσης. «Κάποια ήταν πεθαμένα, σε κατάσταση σήψης, άλλα με πληγές… Ήταν τραγική κατάσταση. Κάπως έτσι ξεκίνησε ο Σύλλογος. Τα ζώα αυτά κατασχέθηκαν μετά από δικαστήρια και μετά από δυο-τρία χρόνια ξαναδόθηκαν στο αφεντικό τους, γιατί τα δικαστήρια τα αντιμετώπισαν ως αντικείμενα, ως περιουσιακό στοιχείο του ιδιοκτήτη. Κάποια αγοράστηκαν για να σωθούν, κάποια ξαναπήγαν στα χέρια του και κάποια άλλα δυστυχώς “έφυγαν” μέσα σε ένα χρόνο, γιατί ήταν σε άθλια κατάσταση»…συνέχεια

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *