Του Παν. Βέμμου
Η προσπάθεια του Ελληνικού Λαού που ξεκίνησε μέσα στα μαύρα χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς με την ίδρυση σχολείων, την καλλιέργεια της ελληνικής παιδείας και των ιδεών του ανθρωπισμού ήταν αποφασιστικός παράγοντας για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Το εγχείρημα αυτό συνεχίσθηκε και στη νέα ιστορική περίοδο του ελληνισμού. Με αγώνες καταλύθηκαν οι όποιοι φραγμοί στη μόρφωση και προσεγγίσθηκε το όραμα της «δωρεάν παιδείας».
Αυτή τη λαϊκή κατάκτηση από τη δεκαετία του ’90 οι κυβερνήσεις του τόπου και τα διεθνή μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με σχέδιο επιδιώκουν να ανατρέψουν, ιδιαίτερα στην τελευταία μνημονιακή περίοδο.
Δεν είναι μόνο η συνεχής μείωση των δαπανών για την παιδεία αλλά σειρά μέτρων όπως η συντηρηκοποίηση των προγραμμάτων σπουδών, οι καταργήσεις σχολείων κάθε βαθμίδας, η αύξηση της διαρροής μαθητών από την υποχρεωτική εκπαίδευση, οι περιορισμοί εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα μέτρα περιορισμού της αυτοδιοίκησης των σχολείων, της ελεύθερης έκφρασης και της αύξησης του αυταρχισμού. Τα παραπάνω είναι στοιχεία αυτής της συντονισμένης σκοταδιστικής πολιτικής την οποία ονομάζουν «μεταρρύθμιση».
Η όποια προσπάθεια από εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές και άλλους κοινωνικούς φορείς που αντιστέκονται σ’ αυτή την εξέλιξη χαρακτηρίζεται ως συντεχνία και «αναχώματα στην πρόοδο».
Είναι «προοδευτικοί» αυτοί που έχουν οδηγήσει το 60% των νέων στην ανεργία, που στέλνουν 15.000 νέους Εκ/κούς να προστεθούν στους πάνω από 100.000 ανέργους συναδέλφους τους που έχουν τελειώσει τα πανεπιστήμια και αναζητούν εργασία. «Κόπτονται» για τους μαθητές, γιατί κινδυνεύουν να αναβληθούν οι εξετάσεις. Πόσος φαρισαϊσμός! όταν οι θέσεις στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση περιορίζονται και οι αυριανοί πτυχιούχοι θα γίνουν άνεργοι ή μετανάστες! Χωρίς διάλογο και αιφνιδιαστικά τις παραμονές των πανελλαδικών εξετάσεων αθετώντας και τις προεκλογικές υποσχέσεις τους ότι «η παιδεία και η υγεία δεν θα θιχτούν», παίρνουν συστηματικά νέα μέτρα που κατεδαφίζουν την εκπαίδευση και υποβαθμίζουν την Παιδεία.
Βγαίνουν οι αμύντορες της «αλήθειας» στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και επιδιώκουν τον αποπροσανατολισμό του λαού προβάλλοντας τα ζητήματα της παραπαιδείας, τις αποσπάσεις και την αξιολόγηση.
Η παραπαιδεία δεν αφορά, πρώτα απ’ όλα, το σύνολο των εκπαιδευτικών είναι δε αποτέλεσμα της φτώχεια και της προσπάθειας αλλοτρίωσης τους από το σύστημα που όχι μόνο το ανέχεται αλλά μέσα από τις «αξιολογήσεις» στην πράξη το προωθεί.
Να θυμίσουμε στην Αρκαδία για χρόνια εκατοντάδες εκπαιδευτικοί διορίζονταν σε δυσπρόσιτα σχολεία του νομού και αποσπόνταν στα Υπουργεία και αλλού με μοναδικό κριτήριο την πρόσβαση στην εξουσία. Το γεγονός αυτό καταγγέλθηκε στις πολιτικές και δικαστικές αρχές. Έχουν περάσει περισσότερα από πέντε χρόνια και μόνο κάποιες προκατακτικές ανακρίσεις έγιναν και απ’ ότι φαίνεται η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο!
Ας μη ξεχνάμε τον τρόπο αξιολόγησης και ανάδειξης των διευθυντών. Το 80% ήταν πάντα από τη μεριά της κυβερνητικής παράταξης. Βαθμολογούνταν με 20 ο ημέτερος και ακόμα και κάτω από την βάση όποιος άλλος τολμούσε να διεκδικήσει θέση.
Αν ο Λαός θέλει να αλλάξει τη μοίρα του πρέπει να ξέρει ότι πρωτεύοντα ρόλο σ’ αυτό έχει η Παιδεία. Οφείλει ο πολίτης για το κυρίαρχο αυτό κοινωνικό δικαίωμα να καταλάβει το ρόλο του καθενός «και να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει» που τραγούδησε στα νιάτα του ο Δ. Σαββόπουλος.
Να θυμηθεί ότι το κίνημα για «15% του προϋπολογισμού στην Παιδεία» και το σύνθημα «προίκα στη Παιδεία και όχι στη Σοφία*» στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες συσπείρωσε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού και οδήγησε στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του ’64.
Τέλος ας μην ξεχνάμε στον τόπο μας αμέσως μετά τον Εμφύλιο έσμιξε ο Λαός ακόμα και οι Αντάρτες με τους Μάϋδες** κόντρα στα μεγάλα τζάκια, και ίδρυσαν γυμνάσια σε χωριά πληρώνοντας οι ίδιοι τους καθηγητές για να μορφώσουν τα παιδιά τους.
* Σοφία-πριγκίπισσα, σημερινή βασίλισσα της Ισπανίας
** Μαϋδες: Μέλη της οργάνωσης ΜΑΥ, μονάδες ασφαλείας υπαίθρου