Η διαρροή απορρήτων εγγράφων συνολικού μεγέθους 28.000 σελίδων και η σχετική έρευνα που πραγματοποίησαν 80 δημοσιογράφοι της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων αποκάλυψαν ότι η  Coca-Cola, η Deutsche Bank, η ΙΚΕΑ και ακόμη 340 πολυεθνικές εταιρίες έχουν συνάψει πληθώρα μυστικών συμφωνιών με το Λουξεμβούργο που τους επέτρεψαν να αποφεύγουν τη φορολόγηση της πλειοψηφίας των κερδών τους και στερώντας πολύτιμα έσοδα από τις αιμορραγούσες οικονομικά κυβερνήσεις του πλανήτη.

Στα έγγραφα που διέρρευσαν  περιλαμβάνονται 548 ιδιωτικές «φορολογικές συμφωνίες», οι οποίες συνήφθησαν με τις αρχές  του Λουξεμβούργου μεταξύ 2002 και 2009, με σκοπό να παρέχουν στις εν λόγω επιχειρήσεις ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό έρευνες για κάποιες από αυτές τις ειδικές φορολογικές συμφωνίες που το Λουξεμβούργο προσέφερε απλόχερα σε επιχειρήσεις, όπως η ιταλική Fiat και  η  Amazon. Ωστόσο η έρευνα αυτή είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το μέγεθος της μηχανής φοροαποφυγής που είχαν στήσει οι μεγάλες εταιρίες ορκωτών λογιστών με τις αρχές του Λουξεμβούργου προς όφελος των κορυφαίων επιχειρήσεων του κόσμου.

Τα έγγραφα που ερευνήθηκαν περιλαμβάνουν μόνο τις συμφωνίες που διαπραγματεύθηκε για χάρη των πολυεθνικών με τις λουξεμβούργιες αρχές η PricewaterhouseCoopers (PwC), μια εκ των τεσσάρων μεγαλύτερων εταιριών ορκωτών λογιστών του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των μυστικών συμφωνιών είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερο από τις 548, στις οποίες εμπλέκεται η PwC. Προκειμένου τα κέρδη των πολυεθνικών να μεταφερθούν στο Λουξεμβούργο και να μπορεί να αξιοποιηθεί το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς εκεί, αξιοποιήθηκαν μια σειρά από τεχνάσματα με επίκεντρο τις ενδοομιλικές συναλλαγές των επιχειρήσεων.  

Δείτε ΕΔΩ τα έγγραφα.

Ο αμερικανικός κολοσσός ταχυμεταφορών FedEx Corp. ίδρυσε για παράδειγμα δύο θυγατρικές στο Λουξεμβούργο με σκοπό τη μεταφορά  των κερδών της των θυγατρικών της στο Μεξικό, τη Γαλλία και τη Βραζιλία -όπου η φορολογία ήταν υψηλή- προς τη θυγατρική της στο Χονγκ Κονγκ.Τα περισσότερα από αυτά τα κέρδη  μεταφέρθηκαν στο Λουξεμβούργο με τη μορφή αφορολογήτων μερισμάτων. Οι αρχές του Μεγάλου Δουκάτου παρείχαν στη Fedex συμφωνία, η οποία φορολογούσε μόνο το 0,25% του εκτός μερισμάτων εισοδήματος της Fedex ενώ άφηνε το υπόλοιπο 99,75% αφορολόγητο. Οι 343  εταιρίες που κατέφυγαν στη «Χώρα των Θαυμάτων»  αναζητώντας ευνοϊκές φορολογικές συμφωνίες προέρχονται από όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Είναι μεγάλες τράπεζες, εταιρίες ιδιωτικών συμμετοχών, hedge funds, εταιρίες ακινήτων, μεταποίησης, λιανικού εμπορίου, τροφίμων, μίντια, φαρμακευτικές κ.α.. 

Οι αποκαλύψεις ξεκίνησαν σε μια περίεργη χρονική συγκυρία, μερικά μόλις εικοσιτετράωρα μετά την επίσημη ανάληψη καθηκόντων προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που επί είκοσι περίπου έτη διετέλεσε πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών του Μεγάλου Δουκάτου. Στη διάρκεια της πολυετούς διακυβέρνησης του Γιούνκερ, το Λουξεμβούργο μετατράπηκε από παραγωγός χάλυβα σε ένα από σημαντικότερα  χρηματοπιστωτικά κέντρα του κόσμου, ανταγωνιστικό του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και του Χονγγκ Κονγκ. Οι τράπεζες που έχουν παρουσία εκεί, διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία ύψους 3,7 τρισ. δολαρίων, τα περισσότερα απ΄οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ. Περισσότερες των 170 από τις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου έχουν υποκαταστήματα στο Λουξεμβούργο, ενώ όπως αποκαλύπτουν τα επίσημα στοιχεία του 2012, συνολικά  κέρδη 95 δισ. ευρώ των θυγατρικών των αμερικανικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό μεταφέρθηκαν εκεί. Για αυτά τα κέρδη τους οι αμερικανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις φορολογήθηκαν από το Μεγάλο Δουκάτο με συντελεστή μόλις 1,1%. Σε αντίθεση με άλλους φορολογικούς παραδείσους -όπως η Ιρλανδία που διαφημίζει ανοικτά τη πολύ χαμηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων (12,5%)-, το Λουξεμβούργο έχει υιοθετήσει έναν σχετικά υψηλό φορολογικό συντελεστή 29% για τα επιχειρηματικά κέρδη. Ταυτόχρονα όμως προσφέρει και μυστικές συμφωνίες, οι οποίες περιορίζουν το φορολογητέο εισόδημα μιας επιχείρησης που έχει μεταφέρει τα κέρδη της εκεί, σε σχεδόν τίποτα. Έτσι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής καταλήγει να είναι αρκετές φορές μικρότερος και του 1%.

Διόλου τυχαία, η PwC «πουλάει» στους πελάτες της το Λουξεμβούργο ως το μέρος του πλανήτη με τις «ευέλικτες και φιλόξενες αρχές, οι οποίες είναι εύκολες στην επαφή και προσφέρουν γρήγορες διαδικασίες λήψης αποφάσεων». Με άλλα λόγια, πουλάει ένα φορολογικό παράδεισο: μια χώρα στην οποία οι λογιστές σήμερα είναι τέσσερις φορές περισσότεροι από τους αστυνομικούς.

Σύμφωνα με το φορολογικό καθεστώς του Λουξεμβούργου, οι εταιρίες ορκωτών λογιστών μπορούν να υποβάλλουν προτάσεις για τις δομές των εταιριών των πελατών τους – οι οποίες έχουν σχεδιαστεί με στόχο την μείωση της φορολογίας- και στη συνέχεια να λαμβάνουν γραπτή διαβεβαίωση ότι το σχέδιο τους θα αντιμετωπιστεί  θετικά από το υπουργείο Οικονομικών του Δουκάτου. Οι πιο πολλές από τις ειδικές φορολογικές συμφωνίες που περιγράφουν τα ντοκουμέντα, εγκρίθηκαν από τις αρχές του Μεγάλου Δουκάτου μεταξύ 2008 και 2010 και αφορούν αμερικανικές, βρετανικές, γερμανικές, ολλανδικές και ελβετικές επιχειρήσεις. Τα έγγραφα δεν περιέχουν σαφή στοιχεία για το ακριβές ποσό των κεφαλαίων που μετακίνησαν μέσω Λουξεμβούργου οι πολυεθνικές. Λιγότερο από το 30% των φορολογικών συμφωνιών που αποκαλύπτονται στα έγραφα περιλαμβάνουν τα ακριβή ποσά που οι εταιρίες δήλωναν ότι σχεδίαζαν να επενδύσουν στο Λουξεμβούργο. Το συνολικό ποσό αυτών των συμφωνιών μεταξύ 2002 και 2010 έτσι εκτιμάται στα 215 δισ. δολάρια. Μέγεθος που πιθανότατα είναι περιορισμένο, αν αποκαλυφθεί ότι ανάλογες φορολογικές συμφωνίες συνήψαν για λογαριασμό ξένων επιχειρήσεων με το Λουξεμβούργο και οι άλλες ελεγκτικές εταιρίες.

Τα έγγραφα που διέρρευσαν από την PwC ήταν συνήθως 10-20 σελίδων έκαστο. Περιγράφουν με λεπτομέρειες τις διάφορες χρηματοοικονομικές στρατηγικές που χρησιμοποιήθηκαν και εν συνεχεία τη φορολογική μεταχείριση που η εταιρία ορκωτών λογιστών επεδίωξε για τους πελάτες της με τις προτάσεις της προς τις αρχές, π.χ. για τα μερίσματα που όφειλαν να είναι αφορολόγητα. Επί της ουσίας, οι λογιστές πρότειναν το φορολογικό σχεδιασμό των πελατών τους και οι αρχές του Λουξεμβούργου τον ευλογούσαν. Αρκετές φορές οι συμφωνίες ήταν τόσο περίπλοκες που οι λογιστές της PwC περιελάμβαναν στις προτάσεις τους και διαγράμματα (για το πριν και το μετά) προκειμένου να κάνουν κατανοητό στις αρχές πως τα χρήματα μεταβιβάζονται από θυγατρική σε θυγατρική μεταξύ διαφορετικών χωρών και φορολογικών παραδείσων. Οι ειδικοί που μελέτησαν τα ντοκουμέντα τονίζουν επίσης ότι το  Λουξεμβούργο χρησιμοποιήθηκε από την PwC και τις πολυεθνικές σε συνδυασμό με άλλους φορολογικούς παραδείσους του πλανήτη όπως το Γιβραλτάρ,το  Ντέλαγουερ και η Ιρλανδία. Τα ντοκουμέντα έδειξαν για παράδειγμα ότι η φορολογική συμφωνία που προσέφεραν οι αρχές του Λουξεμβούργου στην αμερικανική φαρμακευτική εταιρία Abbot Laboratories το 2009, περιελάμβανε 70 βήματα-μεταβιβάσεις κεφαλαίων, στα οποία συμμετείχαν θυγατρικές επιχειρήσεις από την Κύπρο και το Γιβραλτάρ. Η Abbot φαινόταν στο τέλος ότι επρόκειτο να «επενδύσει» στο Λουξεμβούργο 50 δισ. δολάρια.

Πηγή: efsyn.gr