Διασχίζοντας την οδική αρτηρία Παραλίου Άστρους – Άργους σε απόσταση λιγότερο από 100 μέτρα, στην περιοχή Χάντακας, είχα μπροστά μου μία αφίσα για κάθε ευκάλυπτο, τουλάχιστον. Δεν είναι μόνο εκεί. Είναι παντού, όπου υπάρχει δέντρο κολώνα φωτισμού κλπ, οι αφίσες που διαφημίζουν πολιτιστικές εκδηλώσεις (συναυλίες, παραστάσεις, κ.λπ.) υιοθετούν τον απαράβατο για τα ελληνικά ήθη κανόνα της «ελευθερίας της έκφρασης». Η μία πάνω στην άλλη, σαν προεκλογικές αφίσες της δεκαετίας του ’80. Κανείς δεν ξέρει πώς επιβιώνει η μέθοδος της παράνομης αφισοκόλλησης, αλλά λόγω της γενικότερης και πλήρως αποδεκτής παραβίασης των νόμων, η αφισοκόλληση στην Δήμο Βόρειας Κυνουρίας (και όχι μόνο) έχει ενταθεί.

Ετσι λοιπόν, παραστάσεις και συναυλίες κλπ, διαφημίζονται ρυπαίνοντας συστηματικά έναν ήδη προβληματικό Δήμο, διαιωνίζοντας το πρόβλημα μέσα από την ανακύκλωσή του.
Η συνήθης δικαιολογία είναι ότι την προώθηση του διαφημιστικού υλικού την αναλαμβάνουν εταιρείες δημοσίων σχέσεων και προβολής και ως εκ τούτου οι διοργανωτές, πολύ, δε, περισσότερο, οι ίδιοι οι καλλιτέχνες και συντελεστές, «εκπλήσσονται» όταν τους το αναφέρεις. «Δεν γνώριζαν ότι οι αφίσες θα έμπαιναν όπου να ’ναι»…

Ακόμη πιο συχνά, όσοι ρυπαίνουν δεν έχουν καμία επίπτωση. Και αυτό, φυσικά, δεν προκαλεί καμία έκπληξη, διότι ακόμη και αν επιβάλλονταν πρόστιμα, αυτά είτε καταβάλλονται είτε παραγράφονται.
Συχνά, επίσης, τα φορολογικά στοιχεία των υπευθύνων δεν εντοπίζονται εύκολα κι έτσι η διαδικασία ακυρώνεται πριν καν αρχίσει. Φυσικά, υπάρχει τρόπος αλλά δεν υπάρχει βούληση. Το Παράλιο Άστρος ρυπαίνεται καθημερινά, ειδικότερα τους θερινούς μήνες, συστηματικά και με επιμονή από τις αφίσες των πολιτιστικών εκδηλώσεων. Σκεφτείτε να γεμίζουν με κουρελόχαρτα συστηματικά και αυταρχικά οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πόλη και αυτό να θεωρείται «φυσιολογικό».