Ο χαρταετός πεθαίνει στον αέρα


Ο παχουλός μπόμπιρας κοιτάζει βαριεστημένα. Ακολουθεί ακόμη πιο βαριεστημένα. Σκέφτεται πόσες πολύτιμες ώρες playstation πάνε χαμένες. Εκείνος, 50άρης, καραφλοχαίτουλας, αφού διέταξε τη γυναίκα του να μαζέψει τα τάπερ, πιπιλίζει ένα Marlboro που δεν μπορεί να βγάλει από το στόμα, γιατί και τα δύο του χέρια είναι απασχολημένα με το να προσπαθεί να σηκώσει ένα πλαστικό αετό που φέρει το έμβλημα του ‘Θρύλου’ σε ελεύθερη καλλιτεχνική απόδοση. Για να το πετύχει, τρέχει  και φωνάζει (με κίνδυνο να του πέσει το Marlboro) στον πάντα βαριεστημένο μικρό ‘αμόλα, αμόλα’ προσφέροντας απλόχερα το ευγενές θέαμα της ρυθμικής ταλάντωσης του λίπους της κοιλιακής του χώρας που ξεπροβάλλει μέσα από το ανοικτό, φυσικά, πουκάμισο και πάνω από τη ζώνη.


Το εντυπωσιακό είναι ότι ο τύπος αυτός επιδίδεται στη συγκεκριμένη δραστηριότητα θεωρώντας ότι κάνει κάτι σοβαρό. Στην πραγματικότητα το μόνο σοβαρό που υπάρχει σε κάτι τέτοιο είναι ο κίνδυνος ηλεκτροπληξίας, σε περίπτωση που το πλαστικό εξάμβλωμα μπλεχτεί σε ηλεκτροφόρα καλώδια. Στο τέλος, αφού συμβιβαστεί με βασικούς νόμους της φυσικής, κατά τους οποίους ο κακότεχνος αετός αποκλείεται να πετάξει και βρίσει τον απορημένο πιτσιρικά για την ‘επιμονή’ του, μαζεύει την οικογένεια, όχι όμως και το σκουπιδαριό που άφησε και παίρνει το δρόμο της επιστροφής, ικανοποιημένος που σαν καλός χριστιανός δεν έφαγε κρέας αλλά ήπιε τρεις σόδες για να χωνέψει και έβγαλε βόλτα τα μικρά.