Δούλευα στη Φλώρινα ως μηχανικός εργοταξίου επί 2 χρόνια. Κάποιοι εκ των εργαζομένων που απασχολούσα ήταν αγρότες, έτσι αφουγκραζόμουν για πρώτη φορά (παιδί της πόλης άλλωστε) τη δυσκολία ενός αγρότη να διαθέσει τη σοδειά του.

Βλέποντας αυτό το χάλι της εκμετάλλευσης του καταναλωτή αλλά πρωτίστως του γεωργού, απευθύνθηκα στο κίνημα χωρίς μεσάζοντες μίας άλλης πόλης. Έφερα σε επαφή τα δύο μέρη, κίνημα και αγρότη, και η διάθεση των προϊόντων του αγρότη έγινε πιο εύκολη από ποτέ, όπως αποδείχτηκε.

Πώς θα μπορέσεις όμως να πείσεις έναν παραγωγό να διαθέσει τη σοδειά του στο κίνημα; Όσο μεγαλύτερος ηλικιακά είναι ο παραγωγός, τόσο πιο δύσκολα πείθεται.

Η δυσπιστία του αγρότη μεγάλη αλλά, αν και άσχετος από αγροτιά, η λογική μου, μου έλεγε προχώρα, γιατί

1) Γιατί ο συγκεκριμένος τρόπος διάθεσης περιλαμβάνει απαραιτήτως ελέγχους σε εργαστήριο ανάλυσης αγροτικών προϊόντων για τη διασφάλιση της αρίστης ποιότητας για το καταναλωτή. Κάτι που στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν συμβαίνει με τον έμπορο.
2) Γιατί δίνει στον αγρότη τη δυνατότητα να ελέγχει διαδικτυακώς τη ζήτηση σε πραγματικό χρόνο και πώς αυτή διαμορφώνεται με το πέρασμα των ημερών… οπότε η συγκομιδή καθίσταται προγραμματισμένη και οικονομικότερη αυξάνοντας το περιθώριο κέρδους για τον αγρότη.
3) Γιατί η διασφάλιση των συμφερόντων του παραγωγού και του καταναλωτή γίνεται με ιδιωτικό συμφωνητικό, και όχι στο μιλητό, όπου καθορίζονται από τον νομικό σύμβουλο του κινήματος η τιμή, η ποιότητα και οι λοιποί όροι διάθεσης που συνυπογράφονται. Αυτή η πραγματικότητα προφανώς και δεν υπάρχει στις συναλλαγές του παραγωγού με τον εκάστοτε έμπορο.
4) Γιατί καταγράφεται η ζήτηση του προϊόντος και ο αγρότης μπορεί να προγραμματίσει το μέγεθος της επόμενης ετήσιας παραγωγής εφόσον το πελατειακό κοινό είναι συγκεκριμένο και μετρήσιμο… και, πάνω από όλα, είναι μεγάλο.
5) Γιατί τα χρήματα τα παίρνεις σε ρευστό άμεσα με το πέρας της διάθεσης των προϊόντων και όχι τμηματικά και σε βάθος χρόνου.
6) Γιατί η ασφάλεια που προσφέρει το κίνημα δεν εξαρτάται από μεμονωμένα άτομα-επιχειρήσεις που διαθέτουν την παραγωγή, αλλά από ομάδα ανθρώπων που αλληλοελέχγονται και αποτελούν γνωστά μέλη στην κοινωνία όπου δραστηριοποιούνται ως εθελοντές.
7) Γιατί αποδείξεις στον τελικό καταναλωτή δίνονται κανονικά, με ό,τι θετικό συνεπάγεται για τα φορολογικά έσοδα του κράτους.

Κι όμως, το να πειστεί ο αγρότης φάνταζε όνειρο… μία φράση αντηχούσε στο κεφάλι του που μου ψέλλισε 2-3 φορές μέσα στην κουβέντα:

«Εσύ τι είσαι, είσαι ο έξυπνος και βρήκες τον τρόπο να πληρωθείς άμεσα σε ρευστό; Όλοι οι άλλοι τι είναι, βλάκες;».
Άλλοι θα πουν πως οι έμποροι κάνουν μεταφορά, μεταποίηση και τελικά προσθέτουν αξία στο τελικό προϊών. Ίσως… αλλά το κέρδος που καρπώνονται είναι δυσανάλογο από αυτή την αξία. Ο λόγος που το κάνουν είναι απλός και σύμφυτος του καπιταλισμού…

Έχουν αρκετή ποσότητα χρήματος διαθέσιμη ώστε να μπορέσουν να το πουλήσουν. Η φράση «πουλάω το χρήμα μου» με ξάφνιασε μιλώντας με έναν βιομήχανο στο παρελθόν, που θέλησε να μου εξηγήσει πως η δύναμή του είναι ότι μπορεί άμεσα με ρευστό διαθέσιμο να πληρώσει τον αγρότη για τη σοδειά του, κάτι που ο δεύτερος πιεζόμενος από τα τρέχοντα συσσωρευμένα έξοδα για την παραγωγή, το βλέπει ως μάννα εξ ουρανού. Το τίμημα όμως γι’ αυτό το ρευστό, είναι δυσβάσταχτα μεγάλο τόσο για τα περιθώρια κέρδους του αγρότη όσο και για την αγοραστική δύναμη του τελικού καταναλωτή.

Αν κάποιος αγρότης είναι ταυτόχρονα και αναγνώστης του άρθρου, θα του πρότεινα να δοκιμάσει το κίνημα ανεπιφύλακτα.

Όσοι αγροί… προσέλθετε, λοιπόν.

*Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος είναι Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ.