Αυτό το κόμμα ποιος θα το πάρει;

Η Φώφη Γεννηματά έσφιξε εγκάρδια το χέρι του Οδ. Κωνσταντινόπουλου. Ο Α. Λοβέρδος έκατσε με χαρά απέναντι απ’ τον Ευ. Βενιζέλο. Κανένα φρύδι δεν σηκώθηκε όταν ο Δ. Κρεμαστινός έπιασε τη θέση στην κορυφή του τραπεζιού. Μέχρι και ο Κ. Σκανδαλίδης χαμογέλασε πλατιά. Κι όταν ήρθε ο λογαριασμός, κανείς δεν αναρωτήθηκε ποιος θα τον πληρώσει: ο Ε. Βενιζέλος έβαλε το χέρι στην τσέπη, και το γκαρσόνι ευτύχησε να πάρει ακόμα και πουρμπουάρ.
Αν όλα αυτά που συνέβησαν στο Πάρκο Ελευθερίας στο εορταστικό δείπνο του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ σας μοιάζουν αυτονόητα, η πραγματικότητα είναι πως τον τελευταίο καιρό στο σοσιαλιστικό σύμπαν το αυτονόητο δεν περνά την καλύτερή του περίοδο. Αρκεί να πει κανείς πως την Τρίτη το βράδυ, στη γιορτή του αρχηγού, υπήρχαν τέσσερις καλεσμένοι που θέλουν να γίνουν εκείνοι αρχηγοί, και τουλάχιστον τρεις ακόμη που όλο και το σκέφτονται.
Περιέργως, δεν είναι το φλερτ του σοσιαλισμού με τον παραλογισμό που τους αποθαρρύνει. Κανείς δεν προβληματίζεται που το κόμμα του 5% έχει διψήφιο αριθμό υποψήφιων αρχηγών. Αντιθέτως, το πρόβλημά τους είναι καθαρά μαθηματικό: για να περάσει ο νέος αρχηγός απ’ τις συμπληγάδες του συνεδρίου που προηγείται της εκλογής, θα πρέπει να μαζέψει τις υπογραφές του 1/10 του συνέδρων – δηλαδή περίπου 350 ατόμων. Και μπορεί ο Α. Λοβέρδος να έχει στα κιτάπια του τον χρυσό σοσιαλιστικό οδηγό και η Φώφη Γεννηματά να κρατά στο παλμαρέ της όλους τους βίντατζ πασόκους, από τον Κ. Γείτονα ώς το Μ. Παπαϊωάννου, αλλά δεν ανήκουν όλοι οι υποψήφιοι στην κατηγορία της παλαιάς σοσιαλιστικής καραβάνας. Ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος και ο Θ. Χειμωνάς, ας πούμε, θα πρέπει ήδη ν’ ανησυχούν μήπως αναγκαστούν από νωρίς να πετάξουν λευκή πετσέτα. Στο δεύτερο πιάτο, βλέπετε, τους περιμένει ο συνομήλικός τους, αλλά πολύ εμπειρότερος Ν. Ανδρουλάκης, που ήδη μαζεύει απ’ τα χωράφια τους τα υλικά για τη δική του σπεσιαλιτέ. Και το μόνο του εμπόδιο μοιάζει να είναι ο άνθρωπος που υπήρξε μέντοράς του στη μαγειρική τέχνη: ο Κ. Σκανδαλίδης, που αγαπά να βάζει την υποψηφιότητα σαν το αλάτι, την τελευταία στιγμή.
Οσο για τον Β. Βενιζέλο… εκείνος απαλλαγμένος απ’ τη βαριά ποδιά του σεφ, τελευταία μοιάζει να προτιμά τη γευστική πανδαισία της Ολομέλειας. Προ ημερών το πέρασμά του απ’ τη Βουλή άφησε τόσο έντονη γεύση, ώστε όχι μόνο πάγωσε για μερικά νανοδευτερόλεπτα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά ξεσήκωσε και τους λιγοστούς φαν που του έχουν απομείνει, με αποτέλεσμα να θορυβηθούν οι μονομάχοι στο δικό του κόμμα. Γιατί στη Χ. Τρικούπη το τρέχον χαϊκού είναι «μόνο ο σουρεαλισμός δεν έχει αδιέξοδα»: οι υποψήφιοι αρχηγοί ανησυχούν σφόδρα μήπως ο Β. Βενιζέλος αποφασίσει ξαφνικά να τους σερβίρει εαυτόν ως επιδόρπιο της διαδοχής. Αντιθέτως, κανείς τους δεν σκέφτεται πως για να βγει νέος αρχηγός, χρειάζεται πρώτα να γίνει συνέδριο, και για να γίνει συνέδριο, χρειάζονται λεφτά. Κι όλ’ αυτά, ενώ όλοι ξέρουν πως στο ΠΑΣΟΚ αρχηγοί υπάρχουν, ενώ για τα λεφτά μόνο ο Γ. Παπανδρέου αισιοδοξεί, κι αυτός πια δεν είναι καν στο κόμμα.
Ο καθ’ ύλην αρμόδιος, πάντως, ο Ν. Σαλαγιάννης που ιδρώνει τη φανέλα του οικονομικού διευθυντή, επαναλαμβάνει την παλαιά λοβερδική ατάκα. «Δεν υπάρχει φράγκο» είπε στην Κεντρική Επιτροπή, και λίγο πριν ξεκινήσει η γκρίνια που παραδοσιακά συνοδεύει τη φτώχεια, πρόλαβε να εξηγήσει πως το πασοκικό συνέδριο του 2008 κόστισε 3 εκατομμύρια ευρώ, πως την επιχορήγηση των 1,6 εκατ. ευρώ την έχουν ήδη ξεκοκαλίσει οι τραπεζίτες ως αντίδωρο για τα 120 εκατομμύρια που τους έκαψε ο πράσινος ήλιος, και πως μέσα στο 2014 δεν εδέησε να μπει στον κουμπαρά της σοσιαλιστικής αποταμίευσης ούτε δεκάευρω. Πράγμα που σημαίνει πως αυτή τη στιγμή το πασοκικό ταμείο είναι τόσο μείον, που οι υποψήφιοι θα μπορούσαν θεωρητικά να παίξουν την αρχηγία μονά – ζυγά. Οποιος χάσει θα δώσει το χαρτονόμισμα στον κ. Σαλαγιάννη, όποιος κερδίσει θα διαλέξει νέο όνομα για το κόμμα, όπως έκανε ο Πανιώνιος και η Καβάλα όταν βρέθηκαν στην ίδια θέση. Ούτως ή άλλως, από εκεί που βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πιο κάτω. Οπότε, αν μη τι άλλο, δεν κινδυνεύει να πέσει η ομάδα κατηγορία.

Πηγή: kathimerini.gr