Ο ντροπιαστικός θάνατος του Σεσίλ

Αμερικανός οδοντίατρος φέρεται να «λάδωσε» με 50.000 δολάρια για να σκοτώσει λαθραία τον Σεσίλ, το πιο γνωστό προστατευόμενο λιοντάρι στη Ζιμπάμπουε

Ο Ουόλτερ Τζέιμς Πάλμερ είχε σχεδιάσει τα πάντα στην κάθε τους λεπτομέρεια. Εχοντας εξασφαλίσει τη βοήθεια δύο έμπειρων συνεργατών του στη Ζιμπάμπουε έθεσε το σχέδιό του σε ενέργεια.

Παρέσυραν τον Σεσίλ έξω από το πάρκο όπου ζούσε προστατευμένος, του έστησαν ενέδρα, τον τραυμάτισαν με βέλη και, αφού τον παρακολούθησαν να περιπλανάται λαβωμένος επί περίπου σαράντα ώρες, ο Πάλμερ τού έδωσε τη χαριστική βολή και στη συνέχεια τον έγδαρε για να πάρει το κεφάλι του ως τρόπαιο πίσω στη Μινεσότα, όπου εργάζεται ως οδοντίατρος.

Η άνανδρη αυτή δολοφονία ενός λιονταριού-συμβόλου για τη χώρα έχει προκαλέσει διεθνή κατακραυγή και έχει ξαναφέρει στην επικαιρότητα το θέμα της εξόντωσης διαφόρων ζωικών ειδών στο όνομα του εμπορίου ή της «ψυχαγωγίας». Σύμφωνα με το National Geographic, πριν από έναν αιώνα ο πληθυσμός των λιονταριών υπολογιζόταν σε πάνω από 200.000, όταν σήμερα είναι λιγότερα από 30.000.

«Τα ζώα είναι, όπως και εμείς, είδη που κινδυνεύουν πάνω σ’ έναν πλανήτη που επίσης κινδυνεύει, και είμαστε εμείς αυτοί που απειλούν τα ζώα, τον πλανήτη και τους εαυτούς μας. Τους οφείλουμε, τουλάχιστον, να σταματήσουμε να τα βλάπτουμε περισσότερο.

Αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο, ας τ’ αφήσουμε στην ησυχία τους», γράφουν ο Τ. Μάσον και η Σ. Μακάρθι στο βιβλίο τους «Οταν οι ελέφαντες κλαίνε» (εκδόσεις Ωκεανίδα).

Φυσικά, αυτό αποτελεί απλά μια ευχή, στον βαθμό που οι υπερβολές και η υπεραισιοδοξία του Διαφωτισμού, αλλά και η μυθολογία του χριστιανισμού περί ανωτερότητας του ανθρώπου, έχουν δημιουργήσει τη φαντασίωση ότι αυτός αποτελεί την «κορωνίδα της Δημιουργίας».

Με δεδομένο δε ότι μέσω του ανθρώπου και της αναπτυγμένης σκέψης του, προϊόντος μιας μακράς φυσικής εξέλιξης, «η φύση φτάνει να στοχάζεται τον ίδιο της τον εαυτό» (Ενγκελς), φτάσαμε να θεωρούμε το ανθρώπινο είδος σαν ιδιοκτήτη της φύσης, την οποία μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε χωρίς όριο.

«Ισως να έρθει η μέρα που το υπόλοιπο μέρος της ζωικής δημιουργίας θα αποκτήσει τα δικαιώματα εκείνα τα οποία δεν θα μπορούσαν ποτέ να του έχουν αφαιρεθεί, παρά μόνο σε καθεστώς τυραννίας», έγραφε ήδη από το 1789 ο πολιτικός φιλόσοφος Τζέρεμι Μπένθαμ, προσδιορίζοντας μια ουτοπία για τα ζώα, η οποία εξαρτάται απολύτως από την ανθρώπινη ουτοπία ότι κάποια μέρα θα μπορούν τα ανθρώπινα πλάσματα να ζουν αυτόνομα, ελεύθερα και αυτοδιαχειριζόμενα, με σεβασμό στον εαυτό τους, αλλά και στον μεγαλύτερο πλούτο που έχει αναδείξει η ιστορία του πλανήτη: την τεράστια ποικιλομορφία του.

Η ιστορία της αποικιοκρατίας σε ανθρώπινο επίπεδο έχει το ανάλογό της στην αποικιοκρατία που ασκούν οι άνθρωποι επί των άλλων ζωικών ειδών. Η υποτιμητική αναφορά του τύπου «θα γίνουμε Ζιμπάμπουε» συμβαδίζει με τη δυνατότητα κομπλεξικών ατόμων του πλούσιου Βορρά να «κυνηγούν» στις φτωχές χώρες. Ομως, όπως λέει ο Μίλαν Κούντερα, «η πραγματική ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας είναι η σχέση με αυτούς που βρίσκονται στο έλεός μας: τα ζώα!».

Πηγή: efsyn.gr