Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (28-29 Αυγούστου): «Τρομοκράτης ο Ορέστης του Ευριπίδη»

Με οδηγό τη μετάφραση του Τσαρούχη, ο Σίμος Κακάλας αναζητά τη θέση της τραγωδίας σήμερα, προτείνει ένα θέατρο λαϊκό και ταυτόχρονα ποιητικό, που ολοκληρώνεται μέσα από τη διαδραστική σχέση με το κοινό.

Με τον «Ορέστη» του, ο Ευριπίδης μεταμορφώνει τους τυραννοκτόνους Ορέστη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε «τρομοκράτες». Εξι μέρες μετά τον φόνο της Κλυταιμνήστρας τα δύο αδέλφια είναι αποκλεισμένα στο πατρικό τους, ενώ όλη η κοινωνία είναι εναντίον τους. Μοναδική τους ελπίδα ο Μενέλαος, που και αυτός τους προδίδει… «Παιδί της δημοκρατίας, το αττικό δράμα ολοκληρώθηκε μέσα από τον δημόσιο λόγο και την επαναδιαπραγμάτευση του μύθου. Η τραγωδία αποτέλεσε επίσης ένα εκπαιδευτικό εργαλείο», σημειώνει ο σκηνοθέτης. «Τι συμβαίνει με την τραγωδία σήμερα που είναι αποκομμένη από αυτές τις παραμέτρους;». Τη δική του απάντηση στο ερώτημα θα δώσει στην ορχήστρα της Επιδαύρου, την Παρασκευή και το Σάββατο, με την παραγωγή με την οποία ολοκληρώνονται τα φετινά Επιδαύρια.

Γκόλφω, Ερωφίλη, Ορέστης υπήρξαν εξαρχής οι στόχοι της πρωτοπόρας ομάδας. Σκηνοθέτης που έχει κερδίσει την εκτίμηση με την αφοσίωσή του στη χειρωνακτική πλευρά του θεάτρου, ο Σ. Κακάλας ανέβασε τον «Ορέστη» σε μία πρώτη εκδοχή για κλειστό χώρο (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη), προετοιμάζοντας την παράσταση για ανοιχτό χώρο. Τώρα, λόγω του ανοιχτού χώρου, οι όροι παρουσίασης του κειμένου αντιστρέφονται.

Ο Τσαρούχης
Πόσο σημαντικό είναι να καταπιάνεται κανείς με μια μετάφραση του Τσαρούχη; Τι ώθησε τον Σίμο Κακάλα σε αυτή την επιλογή; «Είναι μια μετάφραση που αγαπώ ιδιαίτερα», απαντά. «Εχει μια φροντίδα και έναν ερωτισμό μέσα της και παραμένει πολιτική και άμεση. Δεν τοποθετεί κανένα απολύτως φίλτρο αρχαιολαγνείας ανάμεσα στο έργο και στον θεατή. Η αρχαιοπρέπεια είναι εκτός από κακόγουστη και επικίνδυνη, δημιουργεί συναισθήματα ηρωικά στον θεατή σε σχέση με την κληρονομιά του και τον αποκόπτει από τη σχέση με το έργο». Ο «Ορέστης» ζωντανεύει με μια ομάδα νέων καλλιτεχνών. Θεωρείτε πως η νιότη των συνεργατών σας αντιβαίνει το «γήρας» της εποχής; «Οταν οι συνεργάτες είναι αξιόλογοι ανθρωποι, τότε είναι ευτυχία να περπατάς τον ίδιο δρόμο. Και εμένα μου αρέσει ο δρόμος, μου αρέσει η πορεία. Δεν πιστεύω όμως ότι χρειάζεται να είναι κανείς νέος για να φέρει κάτι καινούργιο. Το νέο το φέρνουν συνήθως όσοι ουσιαστικά βαρέθηκαν. Η ανία, το τέλμα, η βαρεμάρα παράγουν την ανάγκη για το επόμενο και δεν χρειάζεται να είναι κανείς νέος για κάτι τέτοιο».

Τι ακριβώς σημαίνει «εργασία» για έναν νέο καλλιτέχνη στην Ελλάδα σήμερα; Χρειάζεται την πίστη στις προσωπικές αξίες; Ομαδικότητα; «Συλλογικότητα χρειαζόταν πάντα, δεν γίνεται αλλιώς και ειδικά σε μια χώρα με ένα τόσο αδιάφορο προς τους πολίτες κράτος», τονίζει ο Σ. Κακάλας. «Για τους περισσότερους καλλιτέχνες τα πράγματα δεν ήταν ποτέ εύκολα, πολλοί ζούσαν πάντα κάτω από το όριο της φτώχειας και η σκληρή και αδιάκοπη δουλειά ήταν μια καθημερινότητα. Αυτές οι συνθήκες δυσκολεύουν τη συνύπαρξη και απαιτείται να γνωρίζει καθαρά κανείς για ποιο λόγο κάνει κάτι και γιατί το επιλέγει. Από 'κεί και πέρα είναι όλα θέμα διάθεσης για συνεννόηση», καταλήγει.

Η μετάφραση είναι του Γιάννη Τσαρούχη, η σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, τα σκηνικά φιλοτέχνησαν ο Σίμος Κακάλας και η Μάρθα Φωκά – η τελευταία υπογράφει τα κοστούμια και τις μάσκες. Τη μουσική (διασκευή στο πρωτότυπο Στάσιμο της τραγωδίας) συνέθεσε ο Mohammad, τους φωτισμούς-βίντεο ο Περικλής Μαθιέλλης. Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, Δημήτρης Λάλος, Μιχάλης Βαλάσογλου. Συμμετέχουν σπουδαστές από το Α' & Β' έτος της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και το Α' έτος της Δραματικής Σχολής Δήλος.

Πηγή: ethnos.gr